SOMEWHERE BACK IN TIME

ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΟ BAZAAR CD & Βινυλίων - Κυριακή 26 Φεβρουαρίου @ Camelot Bar - Αιγάλεω

2012-02-05T13:26:00.001-08:00

Την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς όπως κάθε χρόνο, Το Camelot Bar (Δημητσάνας 11 – Αιγάλεω) θα φιλοξενήσει άλλο ένα παζάρι Rock – Hard Rock και Metal Δίσκων Βινυλίου και CD με αποκριάτικη διάθεση και χαμηλές τιμές.

Θα διατεθούν προς πώληση χιλιάδες δίσκοι και cd σε εξαιρετικές τιμές, κυρίως από Ιδιώτες – Συλλέκτες αλλά κι Εταιρίες. Αυτή τη φορά θα υπάρξουν Ιδιώτες που θα συμμετάσχουν για πρώτη φορά, πουλώντας επιλεκτικά κομμάτια ή ολόκληρες τις συλλογές τους.

Δεν είναι τυχαίο πως τα παζάρια του Camelot είναι αποδεδειγμένα αυτά με τις πιο χαμηλές τιμές και θα συνεχίσουν να είναι έτσι !!!!

Κι επειδή το παζάρι θα ξεκινήσει στις 12 το μεσημέρι, για τις …δύσκολες ώρες το Camelot θα προσφέρει σουβλάκια με ένα ευρώ, μπύρα ποτήρι (500 ml) 2 ευρώ και ποτήρι Warsteiner (500ml) με 3 ευρω !!!!!!!

Επίσης όλοι οι καφέδες θα διατεθούν με 2,50 ευρώ !!!!

Η είσοδος θα είναι φυσικά δωρεάν.

ΕΝΑΡΞΗ: 12.00 μμ
ΛΗΞΗ : 6.00 μμ

http://www.facebook.com/profile.php?...0470523412306/

Για όσους θέλουν να έρθουν με συγκοινωνία, οι γραμμές είναι οι παρακάτω:

Αγ.Τριαδα

(100 μέτρα από το Camelot)
...
803 ΠΕΙΡΑΙΑΣ - ΔΑΣΟΣ Β (Μέσω ΙΕΡΑΣ ΟΔΟΥ)
812 ΠΛ. ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΥ - ΧΑΪΔΑΡΙ
831 ΠΕΙΡΑΙΑΣ - ΑΙΓΑΛΕΩ
891 ΑΙΓΑΛΕΩ - ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ - ΣΤΑΘ. ΑΤΤΙΚΗΣ (ΚΥΚΛΙΚΗ)

ΤΕΙ Αθηνας

(επι της λ.Καβαλας - 300 μέτρα από το Camelot)

075 ΣΤ. ΑΓ. ΑΝΤΩΝΙΟΣ - ΑΤΤΙΚΟ ΝΟΣ/ΜΕΙΟ - ΔΑΣΟΣ ΧΑΪΔΑΡ.
750 ΑΤΤΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ - ΣΤ. ΜΕΤΡΟ ΑΙΓΑΛΕΩ - ΝΙΚΑΙΑ
802 ΠΕΙΡΑΙΑΣ - ΔΑΣΟΣ Α (Μέσω Λ. ΑΘΗΝΩΝ)
845 ΠΕΙΡΑΙΑΣ - ΕΛΕΥΣΙΝΑ (Μέσω ΘΗΒΩΝ)
Α15 ΣΤ. ΛΑΡΙΣΗΣ - ΔΑΣΟΣ
Β15 ΣΤ. ΛΑΡΙΣΗΣ - ΠΑΛΑΤΑΚΙ
Β16 ΠΛ. ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΥ - ΕΛΕΥΣΙΝΑ (Μέσω Λ. ΑΘΗΝΩΝ)
Γ16 ΠΛ. ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΥ - ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΣ

Όποιος θέλει να συμμετάσχει στο παζάρι ως πωλητής η συμμετοχή είναι 10 ευρώ.
Εάν έχει λίγα πράγματα που μπορούν να χωρέσουν σε μια καρέκλα (ένα κουτί δίσκους π.χ.), η συμμετοχή είναι 5 ευρώ.

Email επικοινωνίας metalgr@hotmail.com

High Fidelity

2011-12-11T13:58:00.002-08:00

“High Fidelity” ...μια υπέροχη ταινία που μέσα της θα βρεις πρόσωπα να ταυτιστείς, καταστάσεις που έχεις ζήσει - ζεις και γεγονότα που σε έχουν στιγματίσει.

Η ταινία έχει βασιστεί ομώνυμο στο βιβλίο του Nick Hornby το οποίο είναι πολύ πιο «πλούσιο» από την ταινία και σίγουρα αξίζει να διαβάσετε. Θα μπορούσα να γράψω αρκετά, πιστεύω όμως πως δεν θα μπορούσα να θέσω καλύτερα το θέμα από την Χίλντα Παπαδημητρίου, μεταφράστρια και για αρκετά χρόνια, ιδιοκτήτρια δισκάδικου στην πλατεία της Νέας Σμύρνης...

«Άκουγα μουσική επειδή ήμουν δυστυχισμένος ή ήμουν δυστυχισμένος επειδή άκουγα μουσική;»

Ρομπ Φλέμινγκ

O Ρομπ Φλέμινγκ είναι ο ιδιοκτήτης του δισκάδικου "Η Υπεράσπιση του βινυλίου", στο βόρειο Λονδίνο, Περνάει τις μέρες του με τους υπαλλήλους του, τον Μπάρι και τον Ντικ, φτιάχνοντας λίστες με το Τορ 5 των τραγουδιών που μιλούν για τη βροχή, το θάνατο, την... Τσαγκαροδευτέρα και ούτω καθεξής, και πιστεύουν ακράδαντα ότι σημασία δεν έχει το πώς είσαι, αλλά το τι σου αρέσει. Όταν τον παρατάει η κοπέλα του η Λόρα, ο Ρομπ παθαίνει τη σχετική κατάθλιψη, νιώθει όμως και ανακούφιση: διότι πώς μπορεί να αντέξει η σχέση με μια γυναίκα που έχει τέτοια φριχτή συλλογή δίσκων; Έτσι ο Ρομπ, για να παρηγορηθεί, κάνει το αυτονόητο: ξανατακτοποιεί τη συλλογή των δίσκων του, κατά ημερομηνία αγοράς αυτή τη φορά. Τι γίνεται όμως όταν έχεις πατήσει τα τριάντα έξι, είσαι μόνος και «...οι φίλοι σου μοιάζουν να μην είναι φίλοι πια, αλλά όσοι άνθρωποι δεν έχεις χάσει ακόμα τα τηλεφωνά τους;».

Ο Νικ Χόρνμπι, στο δεύτερο αυτό βιβλίο του, μιλάει για το Rock και την ισόβια σχέση μας μαζί του, για την ενηλικίωση και την άρνηση της, για τους άντρες και τις γυναίκες και τις ερωτικές σχέσεις, για το πόσο ζορίζει η ζωή όσο περνούν τα χρόνια και τη ματαιότητα του να την αποφεύγεις χώνοντας το κεφάλι σου στην άμμο…συγγνώμη, σ՛ ένα ράφι με δίσκους ήθελα να πω. Στο τέλος του «High Fidelihty» ο Ρομπ αποφασίζει να μεγαλώσει, χάρη στη βοήθεια και τη συμπαράσταση της Λόρα, χωρίς να αλλάξει την ουσία του ποιος είναι. Ο Χόρνμπι το λέει ξεκάθαρα: οι γυναίκες σαν να ξέρουν κάτι παραπάνω για τη ζωή και την ενηλικίωση, κι ας τους αρέσουν ενίοτε οι Simple red και οι Simple Minds.

Στα χέρια ενός άλλου συγγραφέα το βιβλίο θα ήταν μια σκέτη γκρίνια για την αδυναμία των αντρών να «δεσμευτούν», για την κρίση των σχέσεων και για γυναίκες μόνες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Στα χέρια του Χόρνμπι γίνεται μια ξεκαρδιστική ιστορία με αισιόδοξο τέλος, διανθισμένη από σκέψεις και απορίες που έχουμε όλοι, άντρες και γυναίκες, όπως: είναι αδιανόητο να γράφεις σε μία κασέτα δύο τραγούδια του ίδιου συγκροτήματος και δεν ξεκινάς ποτέ με τη μεγάλη επιτυχία, διότι κανένας δε θα ακούσει παρακάτω την κασέτα ποιο είναι το Τορ 5 των τραγουδιών που θα ήθελες στην κηδεία σου γιατί οι καλύτερες ατάκες μάς έρχονται αφού κλείσουμε το τηλέφωνο՛ μήπως φταίει ο ΑΙ Green για τις υπερβολικές απαιτήσεις που έχουμε από τον έρωτα; Τελικά, μέσα από τραγούδια και συμβάντα αστεία και πικρά, το «High Fidelity» είναι ένα βιβλίο που μας προτρέπει ανοιχτά να πάψουμε να φοβόμαστε τον πόνο και το θάνατο και να αρχίσουμε να ζούμε τη ζωή όσο είναι καιρός…

Bon Jovi, ΑΘΗΝΑ OAKA 20 Ιουλιου 2011

2011-07-22T06:12:00.001-07:00

Η πρώτη φορά που το Ελληνικό κοινό ήρθε σε οπτικοακουστική επαφή με τους Bon Jovi ήταν κάπου στα middle 80’s στην μουσική εκπομπή «Μουσικό Καλειδοσκόπιο» οπού ο παρουσιαστής Κώστας Σγόντζος προλόγισε το Υou give love a bad name λέγοντας την επική φράση…τους αποκαλούν …Duran Duran του Heavy Metal ???

Από την εμπνευσμένη αυτή ατάκα και μετά, πολύ νερό κύλησε στο αυλάκι, οι Bon Jovi έγιναν μεγάλοι και τρανοί, η φήμη τους έφτασε σε κάθε γωνιά της οικουμένης, εδώ στο Greece το Metal hammer τους έβριζε , η Μανίνα και η Κατερίνα όμως, (κοριτσίστικα περιοδικά της εποχής) τους έβαζαν εξώφυλλο κάθε εβδομάδα ενώ στις στήλες των γραμμάτων οι οπαδές των Bon Jovi μαλιοτραβιόσαντε με εκείνες των New kids on the blog για το ποιος έχει την πιο μεγάλη …πέραση. Κάτι ανάλογο συνέβαινε και στο hammer για τους manowar και τους Slayer, αλλά μιας και μιλάμε για συναφούς ποιότητος περιοδικά κάτι τέτοιο δεν μας εξέπληξε ποτέ(ς)

Μετά από 25 χρόνια, τα ομορφόπαιδα απ΄ το New Jersey κατάφεραν ( finally όπως είπε και ο John) να έρθουν στην Ελλάδα, προκαλώντας παροξυσμό σε ώριμες Σαραντάρες, celebrities και ανθυποσκοσμικούς μαϊντανούς, αδερφές, πιτσιρίκες και die hard φανμπόηδες।

Κόσμος και κοσμάκης συνέρευσε μαζικώς και κοπαδηδόν για το live του καλοκαιριού με αποτέλεσμα το ΟΑΚΑ να κατακλυσθεί από 80 χιλιάδες κόσμου. Highlights το Raise your Hands, You give love…, Born to be, living on a prayer. Προσωπικά αν και γενικά οι μπαλάντες αποτελούν τη μεγάλη μου αδυναμία, θεωρώ όλες των Bon Jovi απίστευτες σούπες με αποτέλεσμα να σκυλοβαρεθώ τη ζωή μου στη μεγαλύτερη διάρκεια του live οπού αυτές έλαβαν χώρα. Αρκετά γραφική, πλην όμως χαρακτηριστική, η κίνηση κάποιων να "τιμήσουν" με ...γαρύφαλλα τον John όταν αυτός ερμήνευσε με πάθος το bed of roses. Είμαι σίγουρος πως όλοι οι εντόπιοι καλλιτέχνες (γαβ γαβ) που παρευρίσκοντο στο live ένιωσαν ένα τσίμπημα στην καρδιά γεμάτοι φθόνο και ζήλια।

Ομολογουμένως εξαιρετική η ατμόσφαιρα στο OAKA με τον Jon να βγάζει λογίδρια θαυμασμού ότι επιτέλους ήρθαν στο Greece… finally. Όταν όμως ήρθε η ώρα δια να κάνει πράξεις τον θαυμασμό του, μας έγραψε εις τα περιζήτητα παπάρια του παίζοντας το μικρότερο σετ της περιοδείας . Απλώς αναφέρω ότι τρεις ημέρες πριν, στην Ιταλία η μπάντα έκανε τρία encore παίζοντας συνολικά τρεις ώρες। Στο Δουβλίνο που έπαιξαν δύο συνεχόμενες ημέρες, την πρώτη έπαιξαν 24 κομμάτια και την επόμενη καπάκι 28 !!! Δυστυχώς εδώ στην Ελλάδα που έπαιξαν για πρώτη φορά (finally), το να παίξουν όσο παίζουν στις άλλες χώρες ήταν κάτι το ανέφικτο।

Λεπτομέρειες θα πει κάποιος, όταν όμως ένας OZZY έρχεται , καβάλα στο πτώμα του, για πρώτη φορά στην Ελλάδα και παίζει για πλάκα μισή ώρα παραπάνω από όλη τη περιοδεία αυτό κάτι σημάινει।

Μεγάλη ήττα επίσης υπέστησαν όλοι όσοι αγαπούν την Ηard Rock πλευρά της μπάντας, αλλά αυτοί μάλλον δεν γεμίζουν ταξί, πόσο μάλλον ένα Στάδιο, οπότε ας τους γράψουμε τα παπάρια μας (κι αυτούς)

Σε γενικές γραμμές και κλείνοντας, καλά ήταν. Άιντε και του χρόνου να …ξαναπάτε.

Setlist

Raise Your Hands

You Give Love a Bad Name

Born to Be My Baby

We Weren't Born to Follow

Captain Crash & the Beauty Queen From Mars

We Got It Goin' On

Bad Medicine / Pretty Woman / Shout

When We Were Beautiful

Bed of Roses

I'll Be There For You

Who Says You Can't Go Home

I'll Sleep When I'm Dead

Work for the Working Man

Encore:

Always

Magnum - On A Storytellers Night (UK 1985)

2011-03-14T14:00:00.000-07:00

1. "How Far Jerusalem"
2. "Just Like an Arrow"
3. "On a Storyteller's Night"
4. "Before First Light"
5. "Les Morts Dansant"
6. "Endless Love"
7. "Two Hearts"
8. "Steal Your Heart"
9. "All England's Eyes"
10. "The Last Dance"

Η ιστορία του Rock – Hard – Heavy εδώ και χρόνια γράφεται, ξαναγράφεται, επαναπροσδιορίζεται, πάντα όμως κάποιες μπάντες και κάποιοι δίσκοι μένουν απέξω. Μια από τις μπάντες αυτές είναι σίγουρα οι Magnum και ένας από αυτούς τους δίσκους είναι το “On a Storytellers’ night”। Έγκλημα χωρίς τιμωρία…

Βάλτε στο Mixer, Purple, Heep, Rainbow, προσθέστε λίγο Boston, Styx και μια πρέζα Journey κι έχετε την ανεπανάληπτη μαγεία των Magnum και του “On a storytellers night”. Σίγουρα το δυνατό σημείο της μπάντας εκτός από τις πανέμορφες μελωδίες, που ξεχειλίζουν από χρώματα, τους εξαίσιους στίχους του Tony Clarkin, είναι η φωνή του Βοb Catley που αποδίδει με απόλυτο τρόπο τη διάθεση και το συναίσθημα του κάθε –υπέροχου- κομματιού στον εν λόγω δίσκο. Μια ακρόαση του μπαλλαντοειδούς έπους The Last Dance δεν θα σας αφήσει περιθώρια αμφισβήτησης।

Από το επικό How Far Jerusalem, το Mega hit (Που δεν έγινε ποτέ) Just like an arrow, το On a Storrytellers night με τις μεγαλειώδεις διακυμάνσεις του, το μελωδικά χειμαρρώδες Before first light, το ευαίσθητο Les morts Dansant, το πομπώδες Endless Love, το ρυθμικό Two Hearts, το δεύτερο hit (εδώ δεν έγινε το πρώτο θα γινόταν αυτό) Steal your heart, το αγαπημένο και ψαρωτικό All England eyes μέχρι το The Last Dance , για το οποίο τα είπαμε, ο δίσκος αποτελεί ένα σεμινάριο για το πώς πρέπει να παίζεται το μελωδικό Hard Rock με Βρετανικές επιρροές…The real stuff δηλαδή।

Όσοι αρέσκεστε στα μελωδικά και δεν τους ξέρετε, αυτός ο δίσκος είναι το χαμένο διαμάντι που ψάχνατε.

Iron Maiden - The Final Frontier

2010-08-25T12:20:00.000-07:00

Iron Maiden - The Final Frontier

1. Satellite 15....The Final Frontier 8:40
2. El Dorado 6:49
3. Mother Of Mercy 5:20
4. Coming Home 5:52
5. The Alchemist 4:29
6. Isle Of Avalon 9:06
7. Starblind 7:48
8. The Talisman 9:03
9. The Man Who Would Be King 8:28
10. When The Wild Wind Blows 10:59

Εφόσον έδωσα υπόσχεση ότι θα ταράξω τα λιμνάζοντα νερά του τιμίου αυτού blog, μετά από μήνες αδράνειας, υποχρεούμαι να την τηρήσω. Η αρχή θα γίνει σήμερα εγκαινιάζοντας μια νέα κατηγορία. Ο τίτλος αυτής: “From 80’s to 10’s”. Θέμα της οι φρέσκιες δισκογραφικές κυκλοφορίες συγκροτημάτων που βρίσκονται στο κουρμπέτι από τη δεκαετία του 80 αλλά και του 90. Και δε νομίζω ότι υπάρχει καλύτερη αφορμή από το νέο δίσκο των Iron Maiden. Enjoy !!!!

Όσο κι αν διακατέχομαι από αρνητικά αισθήματα σχετικά με τον τρόπο που η μπάντα και το management αυτής διαχειρίζονται – πουλάνε – εκμεταλλεύονται τη μουσική τους πλέον, έπρεπε να είμαι αντικειμενικός ως προς τη μουσική του νέου δίσκου Final Frontier. Ευτυχώς ή δυστυχώς δεν προσπάθησα πολύ και αυτό, για έναν και μόνο λόγο... Ο ΔΙΣΚΟΣ ΓΑ-ΜΕΙ!!!!.

Για να πω τη μαύρη αλήθεια ψιλοβαριέμαι να κάνω ανάλυση κομμάτι - κομμάτι του δίσκου, ας το κάνουν οι επαΐοντες του Ελληνικού Μεταλ τύπου για να γελάμε εμείς οι υπόλοιποι με αυτά που γράφονται. Το μόνο που ξέρω είναι πως μετά από πολύ καιρό, είχα τόσα repeat σε δίσκο Maiden…Final Frontier ? The Alchemist? Από τώρα βλέπω τον κόσμο να χοροπηδάει σαν παλαβός (κι εγώ μέσα) στο επερχόμενο live τους στην Αθήνα.

Για το υπερμπαλαντοειδές έπος Coming Home δεν έχω να πω πολλά, απλώς αράζω κι απολαμβάνω συνοδεία μιας παγωμένης kaiser…ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑΤΙ που κυριολεκτικά το έχω λιώσει!!!!

Πόσο έπος άραγε να είναι και το Starblind? Όλα τα μέρη που το συνθέτουν, είναι ένα κι ένα!!! … 100% Μaiden Classic !!!! Το When the wild wind blows που κλείνει το δίσκο, είναι άλλη μια κομματάρα με τα "ούλα" της, απλή, μεγαλειώδης και ...μεγάλη (11 λεπτά).

Για να μην τα πολυλογούμε όμως , εκτός από το αδιάφορο El Dorado και την άκυρη εισαγωγή Satellite 15, η νέα κυκλοφορία Final Frontier ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Ο δίσκος αυτός θα απαξιωθεί από πολύ κόσμο, αργά η γρήγορα όμως θα βρει τη θέση του στην Ιστορία. Είναι ένα πληρέστατος Maiden δίσκος και θα τολμούσα να πω, ο πιο "ατμοσφαιρικός" τους.

Κι επειδή τυγχάνει να παρακολουθώ τις κυκλοφορίες της μπάντας σε "real time" από το Somewhere Time, θα συμβούλευα κάποιους να κρατάνε μικρό καλάθι στις "αντικειμενικές κρίσεις "τους, μιας κι έχει τύχει να δω αντιδράσεις κι αντιδράσεις για ΟΛΟΥΣ τους δίσκους των Maiden από τότε και τώρα απλώς ...μειδιώ όταν διαβάζω τα διάφορα αποθεωτικά. :):):)

Προς το παρόν τον ακούμε, γουστάρουμε και περιμένουμε να δούμε τα νέα κομμάτια live.

Πάντα Τέτοια!!!

Πως πάμε?

2010-08-02T12:14:00.001-07:00

Είναι γεγονός ότι τους τελευταίους μήνες δεν τα λέγαμε συχνά. Το blog αφέθηκε να αρμενίζει μόνο του αν κρίνω όμως από την επισκεψιμότητα, δεν τα πήγε καθόλου άσχημα.

Παρ’ όλα αυτά όμως τα παράπονα ορισμένων φίλων, που με συνάντησαν σε σκοτεινά και μη, στέκια, κάπου με ξάφνιασαν ευχάριστα και υπόσχομαι με την έλευση του Σεπτέμβρη να ξαναβρώ επαφή με τα "δίχτυα", υπάρχουν τόσα πράγματα για τα οποία θέλω να γράψω άλλωστε. Επί τη ευκαιρία ας θάψω και λίγο, μου έχει λείψει είναι η αλήθεια. :):):)

Κάθε Σαββατοκύριακο τριγυρνάω στο κέντρο των ΑΘηνών, στο Μοναστηράκι, στο Θησείο και γενικώς όπου μπορεί κάποιος να αγοράσει μουσική, κυρίως used. Μετά λύπης μου διαπιστώνω ότι η πλειονότητα των εμπόρων, ζει εκτός τόπου και χρόνου. Ακριβά και βρώμικα cd, πανάκριβα και πανάθλια βινύλια. Άς μη μιλήσω για τις προσφορές τύπου -50%. Βινύλια φθαρμένα και ξεκισμένα, επιδέχονται εκπτώσεως 50% σε τιμές που θα ίσχυαν εάν η κατάστασή τους ήταν Mint…Σιγά τα κουβαρνταλίκα κύριοι.

Κάποιοι δεν λένε να καταλάβουν ότι οι εποχές που τα "άρπαζαν" εύκολα κι από παντού τελείωσε. Το λουκέτο ίσως τους συνετίσει , αλλά τότε θα είναι πολύ αργά.

Άλλο… Δεν πρόλαβε ο μεγάλος ευεργέτης του Metal και του Rock γενικότερα να αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο, έπεσαν τα κοράκια να τον "τιμήσουν". Να μου το θυμηθείτε΄... Τα χρήματα που έβγαλε η μουσική βιομηχανία, όσο ο Ronnie James Dio ήταν εν ζωή, θα τα ξαναβγάλει διπλά και τρίδιπλα μετά το θάνατό του.

Φυσικά να θίξουμε και το γεγονός οτι κάποια Ελληνικά Metal Clubs (???) "τίμησαν" κι αυτά με τη σειρά τους τον καλλιτέχνη, ακόμη και τη επόμενη του Θανάτου του.

Γελάει ο κόσμος...

Και φυσικά να μην παραλείψουμε να αναφέρουμε το αφιέρωμα για τα 200 καλύτερα τραγούδια όλων των εποχών, έτσι όπως αυτά ψηφίστηκαν από τους αναγνώστες του Metal Hammer. Ευκαιρία για ακόμη ένα γερό αφιέρωμα σε γνωστές μπάντες με το πρόσχημα της ψηφοφορίας. 35 κομμάτια έχουν μόνο οι Maiden και οι Metallica σε αυτό το Δημοψήφισμα τα οποία αναλύονται λεπτομερώς κλπ κλπ ,

Ξαναγελάει ο κόσμος…

Δύσκολη η φετινή χρονιά απ’ όλες τις απόψεις και απ ότι φαίνεται τα λουριά θα σφίξουν ακόμη πιο πολύ τους ερχόμενους μήνες. Δεν μασάμε όμως, βάζουμε το κεφάλι κάτω, εργαζόμαστε, κατεβάζουμε ιδέες και κάνουμε ταμείο στο τέλος. Με γκρίνιες και μεμψιμοιρίες δεν γίνεται χαΐρι. Stand Up and Fight…βιοπάλη the Metal way \m/ \m/ \m/

Υ.Γ. Να μην ξεχάσω…5 Σεπτεμβρίου όλοι στο Παζάρι Metal Δίσκων στο Αιγάλεω. Μια σοβαρή και αρκετά αξιόλογη προσπάθεια, που χρειάζεται τη στήριξη όλων. Ελάτε να αγοράσουμε, ανταλλάξουμε να κάνουμε νταλαβέρι.

Καλό καλοκαίρι σε όλους και καλές διακοπές.

Θα τα πούμε σύντομα...

The ...First In Line

2010-05-17T15:03:00.000-07:00

Δεν θρηνούμε για τον χαμό αυτών που μας χάρισαν τόσο όμορφες στιγμές. Δεν λυπούμαστε που φεύγουν όσοι υπήρξαν συνοδοιπόροι μας στις χαρές και κυρίως στις λύπες μας.

Κρατάμε το έργο τους και την ανάμνηση τους ζωντανή μέσα μας και ευχόμαστε καλή αντάμωση… στον Παράδεισο ή στην Κόλαση.

Great White - Psycho City (1992 US)

2009-10-31T13:41:00.000-07:00

Psycho City

Step On You

Old Rose Motel

Maybe Someday

Big Goodbye

Doctor Me

I Want You

Never Trust A Pretty Face

Love Is A Lie

Get On Home

Το 1992 οι Great White κυκλοφόρησαν τον καλύτερο δίσκο της Ιστορίας τους, το εκπληκτικό Psycho City. Με εφόδια την εμπειρία, τη ζωντάνια, το συναίσθημα και τον σπόρο που άφησαν πίσω τους οι AC/DC οι Mott the Hoople και (κυρίως) οι Led Zeppelin, κινήθηκαν τη δεκαετία του 80 με μερικούς αξιόλογους δίσκους (Shot In The Dark 1986, Twice Shy 1989) πετυχαίνοντας μια σχετική αναγνωρισιμότητα

To Psycho City έμελε να σηματοδοτήσει τη μουσική τους ωρίμανση που είχε την ατυχία όμως να πέσει επάνω στο ντουβάρι του grunge. Δύσκολες εποχές τότε για Posers και λοιπές …Δημοκρατικές δυνάμεις. Η λακ, το lip gloss, τα ροζ φουλάρια, τα ερμαφρόδιτα παλικαράκια, αλλά και κάποιοι πιο διακριτικοί Hard Rockers (όπως οι Great White ή οι Y&T π.χ.) παραγκωνίστηκαν και κάποιους τους έφαγε η μαρμάγκα για πάντα. Ήταν η εποχή που οι μπάντες καβάλαγαν το τρένο και την έκαναν κατά το Seattle, νομίζοντας ότι είχαν ραντεβού με το όνειρο… περίεργες και δύσκολες εποχές.

Παρ’ όλα αυτά, ο υπέροχος αυτός δίσκος, ηχογραφήθηκε με ελπίδες και όνειρα από τη μπάντα αλλά αφέθηκε στην τύχη του από τους ιθύνοντες της Capitol. Προσωπικά τον αναζήτησα κάπου στο 93 – 94 όταν ένα βραδύ έπεσα τυχαία πάνω στο video clip του Love Is A Lie Για πολύ καιρό έλιωνα τη συγκεκριμένη απίστευτη μπαλάντα και όταν μια ωραία πρωία έκανα τον …κόπο να εξερευνήσω και τον υπόλοιπο δίσκο, άκουσα το …rock το αληθινό. Old Rose Motel? Maybe Someday? Step on You? I Want You? Doctor Me? Never Trust a Pretty Face ? Τι να πρωτοακούσει κανείς και πόσα repeat να πατήσει για να ευχαριστηθεί κάθε μία από αυτές τις κομματάρες-διαμάντια του Hard Rock n Roll;

Χωρίς πολλά λόγια...Δίσκος που άνετα διεκδικεί θέση στην 100στάδα των καλύτερων Hard Rock δίσκων όλων των εποχών.

Metal Hammer - "Τα 100 καλύτερα όλων των εποχών"...μπεεεεεεεε

2009-08-21T14:18:00.000-07:00

Να ‘μαστε επιτέλους πίσω. Καλές οι διακοπές ,δεν λέω, αλλά η πολύ ρέκλα απέβην εξουθενωτική από ένα σημείο και μετά. Όλη μέρα Ξάπλα, Θάλασσα και Μάσα, επί δεκαπέντε μέρες, είναι ικανές να σε στείλουν αδιάβαστο χαχαχα.

Τέλος πάντων, καλώς σας βρήκα, ελπίζω να ξεκουραστήκατε και εσείς, διότι ο επερχόμενος χειμώνας προβλέπεται σαρωτικός και πολύ NWOBHM να ουμ’.

Και επειδή γύρισα καβλωμένος, το πρώτο πράγμα που θα αρπάξω είναι το φτυάρι έτσι για να γουστάρουμε.

Είναι γεγονός ότι δεν επιζητώ την αγορά του Εγχώριου Μεταλλικού τύπου. Εάν εξαιρέσεις κάποιες σπουδαίες "πένες", και τα δύο έντυπα που κυκλοφορούν, είναι για τα σκουπίδια. Εάν πέσω όμως πάνω σε κάποιο τεύχος - πράγμα σπάνιο για τα περίπτερα των Β. Προαστείων – το τσιμπάω. Σε τόση σαβούρα πετάμε λεφτά, αυτό θα μας πειράξει?

Αυτή τη φορά έπεσα πάνω στο Αυγουστιάτικο Αφιέρωμα του Metal Hammer εν τω μέσω διακοπών και εννοείται ότι το αγόρασα, μιας και επρόκειτο να λάβω γνώση της "ετυμηγορίας" του κοινού σχετικά με τα "100 σπουδαιότερα albums όλων των εποχών".

Εντάξει παδιά…αυτό το ανέκδοτο παύει πια να είναι διασκεδαστικό…

Για άλλη μια φορά, όπως γίνεται τα τελευταία χρόνια και με το πρόσχημα του "Δημοψηφίσματος" αυτή τη φορά, βγήκαν θυμιατά, λιβάνια , ψαλτήρια και αποθεώθηκαν – ΓΙΑ ΠΟΛΛΟΣΤΗ ΦΟΡΑ- οι ίδιοι και οι ίδιοι. Σε ένα δημοψήφισμα "Προκάτ", 54 (?) συγκροτήματα κατέλαβαν τις 100 πρώτες θέσεις.

ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι οι δίσκοι στους οποίους γίνεται αναφορά είναι ΔΙΣΚΑΡΕΣ (οι περισσότεροι τουλάχιστον) αλλά υπάρχουν κι άλλοι τόσοι που είναι άξιοι αναφοράς και που σίγουρα θα έδιναν μια πληρέστερη εικόνα πολλών πραγμάτων και καταστάσεων. Ποιος τον χέζει όμως τον πλουραλισμό και την πολυφωνία , όταν το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να ξαναγράψουμε ,όσο μας παίρνει ,για τους Maiden – Metallica – Sabbath – Priest κλπ και να πουλήσουμε όσο πιο πολλές φυλλάδες γίνεται.

Υπάρχει βέβαια τρόπος να γίνει δημοψήφισμα της προκοπής, είναι πολύ εύκολο αλλά και εξαιρετικά δύσκολο ταυτόχρονα. Σε ένα τέτοιο δημοψήφισμα θα έχει θέση μόνο ένας δίσκος από κάθε μπάντα οπότε…πάτος το ταμείο. Άσε που δεν θα μπορείς να βρεις τα πρώτα 100 ΑΠΟ 7,5 € στο Metropolis, οπότε …τσάμπα η φασαρία.

Όσο για αυτούς που ψήφισαν, ένα μόνο έχω να πω και σε μια συγκεκριμένη κατηγορία. Όλοι εσείς που ψηφίσατε τους δίσκους των मनोवर π.χ. και οι "Κλασικομεταλλάδες" γενικότερα, ήθελα να ήξερα ποιες ήταν οι υπόλοιπες μπάντες που ψηφίσατε και γιατί οι Warlord δεν ήταν μία από αυτές…Γίδια!!!

Καλό Φθινόπωρο!!!

Dream Dancer can fly away...

2009-07-08T10:18:00.000-07:00

Κι αν από σήμερα, τραγούδια όπως τα Lost Reflection, Dream Dancer, Lonely, Heart Of Steel, Painted Skies ακούγονται πιο θλιμμένα, είναι κάτι που πρέπει συνηθίσουμε...δυστυχώς.

Τουλάχιστον δεν θα ξεχάσουμε...

Kαλό σου ταξίδι Μέγιστε...

Scorpions - Βασίλης Παπακωνσταντίνου - Spitfire Live in Athens 6/7/09

2009-07-07T14:02:00.000-07:00

pic by...Freedomofrock (www.rocking.gr)

Μετά το χτεσινοβραδυνό live μου έχει δημιουργηθεί η πεποίθηση ότι το "Γεώργιος Καραϊσκάκης" είναι πολύ μικρό πια για να χωρέσει τους απίθανους Σκορπιούς. 40.000 κόσμος τιγκαρισμένος σε κερκίδες και αγωνιστικό χώρο, ήταν κάτι που πραγματικά δεν το περίμενα. Αλλά ας τα πάρω από την αρχή.

Λόγω απρόοπτου συμβάντος, δεν κατάφερα να φύγω την ώρα που ήθελα από Κηφισιά, με αποτέλεσμα να προσεγγίσω το γήπεδο γύρω στις 7:30 με τον φόβο ότι θα έχανα τους Spitfire μια μπάντα που λατρεύω. Οι πρώτες νότες του Whispers που άκουσα την ώρα που έφτανα στα εκδοτήρια, μου έκοψαν τα πόδια. Βρίσκοντας το ψυχικό σθένος απόλαυσα όσο μπόρεσα τα τρία τελευταία κομμάτια (Whispers, Lady Of the night και Lead me on) έξω απ’ το γήπεδο και ψιλοτσαντισμένος κίνησα για την είσοδο. Aς ελπίσω ότι το χειμώνα θα έχω την ευκαιρία να απολαύσω τη θρυλική αυτή μπάντα όχι μια ,αλλά πολλές φορές έτσι για το …σκίσιμο.

Έχοντας ήδη μπει μέσα στο γήπεδο, σκάει μύτη ο Παπακωνσταντίνου εν τω μέσω αποθέωσης και καπνογόνων. Είναι γεγονός ότι ο κόσμος υπήρξε πάρα πολύ θερμός με τον Έλληνα Rocker και δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι , σε εκδηλώσεις του κόσμου, κοντράρισε στα ίσα τους Scorpions. Έπαιξε όλα τα γνωστά του κομμάτια με highlights τον Κουρσάρο, πριν το τέλος, Χαιρετίσματα, Πόρτο Ρίκο, Ελλάς αλλά και τα αγαπημένα μου Βικτώρια και Βράδυ Σαββάτου (ωχ Θεούλη μου).

Γύρω στις 10.30 ήχησε η γνωστή ορχηστρική εισαγωγή και στο καπάκι τα παληκαράκια από το Ανόβερο, ξεχύθηκαν στη σκηνή με κιθάρες, τύμπανα, ντέφια, φωτιές, βεγγαλικά, σερπαντίνες και κομφετί, παρουσιάζοντας στο σανίδι την πλουσιότατη μουσική τους προίκα, 35 (και βάλε) χρόνων. Στη αρχή έπαιξαν μόνοι και μετά από 5 κομμάτια παρουσιάστηκε στη σκηνή ο αγέρωχος Uli Jon Roth παίζοντας με τη μπάντα τέσσερα κομμάτια (βλ. playlist) δίνοντας μας τα μυαλά στο χέρι απλά και όμορφα. Στο Holiday ο Meine έβγαλε τον Παπακωνσταντίνου στη σκηνή και αφού μαλακίστηκαν για λίγο με τον κόσμο, κατάφεραν να δολοφονήσουν ένα κομμάτι που θα μπορούσε να είναι το highlight της βραδιάς. Το ξέσκισες το κομματάκι πατρίδα…τεσπά.

Στο καπάκι βγήκε ο Michael Shenker και για τέσσερα κομμάτια, συμπεριλαμβανομένου και του Doctor Doctor (εεεετσι) , με …διέγειραν αφάνταστα, μιας και το Lovedrive ,κομμάτια του οποίου έπαιξαν, είναι ο αγαπημένος μου δίσκος.

Το Tease me please me συνοδεύτηκε από ωραιότατο χορευτικό "ποιότητος" στο οποίο συμμετείχαν έξι "καταρτισμένες" - "προικισμένες" χορεύτριες αφήνοντας μας καλές εντυπώσεις, οι οποίες όμως εξανεμίσθηκαν σαν σκόνη στον άνεμο όταν ο Kottak, για ακόμη μια φορά, μας ζάλισε τα παπάρια με το ίδιο και ανούσιο σόλο που παίζει τόσα χρόνια…έλεος πια.

Μετά το σόλο του Kottak, πήρε τη θέση του ο Herman Rarebel, ο τυμπανιστής που έδωσε το δικό του στίγμα στην εμπορικότερη περίοδο της μπάντας. Συγκριτικά με τους άλλους δύο, έτυχε χλιαρότατης υποδοχής κάτι μου με εκνεύρισε αφάνταστα.

Μετά τον Herman ακολουθήθηκε η διαδικασία του φέυγω- επανέρχομαι – παίζω κλπ οπού έπαιξαν άλλα τέσσερα τραγούδια και αποχαιρέτησαν το Αθηναϊκό κοινό καταχειροκροτούμενοι.

Παρά τα ευτράπελα που σε τελική ανάλυση ήταν ασήμαντα, ήταν ένα σπουδαίο Live και προσωπικά το χάρηκα περισσότερο από τις υπόλοιπες τρεις φορές που τους έχω δει.

Πριν κλείσω μια συμβουλή. Όσοι γονείς φέρνετε τα μικρά παιδιά σας σε τέτοια live (που χτες ήταν πάρα πολλά) είναι κρίμα κι άδικο να τα φέρνετε στην αρένα, να τα ταλαιπωρείτε και να ταλαιπωρείστε κι εσείς. Δεν βλέπουν τίποτα και δεν τους μένει στην τελική και τίποτα. Δώστε κάτι παραπάνω και πηγαίνετε στην κερκίδα., χίλιες φορές καλυτερα.

Άιντε και του χρόνου παίδες, να είμαστε καλά να τους ξαναδούμε !!!

Setilist

Coming Home

Loving You Sunday Morning

Is There Anybody There

Make It Real

The Zoo

Pictured Life (Uli Jon Roth)

Backstage Queen (Uli Jon Roth)

We’ll Burn the Skies (Uli Jon Roth)

Robot Man (Uli Jon Roth)

Send Me an Angel

Holiday

Coast To Coast (Michael Schenker)

Lovedrive (Michael Schenker)

Another Piece of Meat (Michael Schenker)

Doctor, Doctor (Michael Schenker)

Tease Me Please Me

Drum Solo

Blackout (Herman Rarebell)

No One like You (Herman Rarebell)

Big City Nights (Herman Rarebell)

Still Loving You

Wind of Change

Long Tall Sally

Rock You Like A Hurricane

Υ.Γ. Ερχονται οι Angeliwitch γαμώ το φελέκι μου γαμώ

Υ.Γ.2 Ραντεβού τον Σεπτέμβρη αγαπούλες. Δεν υπάρχει χρόνος για blogging, οι μέρες πλησιάζουν για τη μεγάλη φυγή των διακοπών, μαζεύω εκρεμότητες και την κάνω σε μια από τις πιο απομονωμένες αλλά και όμορφες παραλίες των Κυκλάδων. Δεν ξέρω αν θα προλάβω να σηκώσω Report από Heaven & Hell μιας και την άλλη μέρα παίρνω τον πούλο. Εάν δεν τα πούμε …ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ!!!!

Playlist Ιουνίου...

2009-07-01T13:07:00.001-07:00

Δεν αντέχω πια τα -λεγόμενα- reunions. Με λυπούν αφάνταστα. Οι όμορφες στιγμές του παρελθόντος καταλήγουν σε μια θλιβερή αναβίωση που σέρνεται και σέρνεται μέχρι να (ξανά) σβήσει οριστικά πλέον. Και δεν ομιλώ μόνο για τα μουσικά, αλλά και γι’ αυτά των παλιών φίλων στο στρατό, των παλιών σχέσεων, των παλιών συμμαθητών κλπ. Ειδικά σε κάτι επετειακές συγκεντρώσεις παλιών συμμαθητών είναι να σε πιάνει μαύρη απελπισία. Μόνο και μόνο την επίδραση του χρόνου να δεις στους άλλους και τελικά στον εαυτό σου, φτάνει. Για τις άλλες κατηγορίες δεν αναφέρω τίποτα μιας και όλες βράζουν στο ίδιο καζάνι, εκτός ίσως από αυτή της μουσικής στην οποία δείχνω απίστευτη ελαστικότητα καθ’ ότι …άρρωστος.

Καλώς ή κακώς με κάποιους ανθρώπους βρεθήκαμε κάποτε κοντά, χαρήκαμε και λυπηθήκαμε. Κάτι μας συνέδεε, το σχολείο, το πανεπιστήμιο, η δουλειά ένα αίσθημα και πάει λέγοντας. Μόλις έσπασε ο "κρίκος", χάθηκαν όλα. Μείνετε με τις μνήμες καλύτερα, η αναβίωση εγκυμονεί κινδύνους και …απομυθοποιήσεις . Ας τους έχει όλους ο Θεός καλά, αλλά… μακριά!!!

Έρχονται και οι Scorpions γι’ ακόμη μια φορά. Απίστευτη μπάντα η παρέα του κοντοπούτανου που τους έχουμε σώγαμπρους κάθε χρόνο τέτοια εποχή. Αγαπημένη μπάντα των Ελλήνων και τα τελευταία χρόνια, δίνουν σπουδαίες συναυλίες στη Χώρα μας. Το Καραϊσκάκη τους αναζωογόνησε είναι η αλήθεια. Πριν ξεκινήσουν τα live στο γαύρο ,στο τελευταίο Live στο Λυκαββητό, είχαν μαζέψει πολύ λιγότερο κόσμο. Ένας καλός συναυλιακός χώρος όμως και με καλό εισιτήριο, είναι βασικές προϋποθέσεις ενός επιτυχημένου live , έτσι για να ξέρουμε τι μας γίνεται.

Επί τη ευκαιρία έρχονται στο μυαλό μου όλοι αυτοί οι προοδευτικοί που χλευάζουν τη συγκεκριμένη συναυλία και τους Scorpions γενικότερα. Όταν όμως ένα τέτοιο live ξεπουλάει, το καλύτερο που πρέπει να κάνουν είναι να το βουλώσουν…αλλά ξέχασα, κάποιοι είναι τα πρόβατα και κάποιοι οι εκλεκτοί του Θεού …ε ρε ξύλο.

Φέτος θα είναι μαζί τους κι ο Μυταράς και προμηνύεται κόλαση. Ήδη τα εισιτήρια τείνουν να εξαντληθούν γι’ ακόμη μια χρονιά. Θα γίνει μια μίνι περιοδεία φέτος και του χρόνου τους βλέπω για full season tour. Θα τους πάρει ο Bill μαζί, να τους μάθει τα κατατόπια. Χρόνια κι αυτός στο σανίδι, ξεκάβλωνε τους ντόπιους ροκάδες των 80ς κυρίως σε γήπεδα και στάδια, την εποχή που δεν υπήρχε κάποιος διοργανωτής της προκοπής να φέρει ξένα ονόματα. Έχω πολλά χρόνια να τον δω και σίγουρα είναι ένας από τους λόγους που θα με στείλει στο Live. Και οι Spitfire φυσικά!!!

Ακούω το Endless Skies των Asbury και ειδικά το ομώνυμο track, από το 4:24 μέχρι το 6 και κάτι, λεπτό και αναρωτιέμαι πόσο πιο έντονη μπορεί να είναι η ..."Θεία" παρουσία σε μουσικό κομμάτι του είδους. Το απόλυτο Highlight ενός έτσι κι αλλιώς, υπέροχου δίσκου… Ανατριχίλα, Λυρισμός και Μεγαλειώδες Συναίσθημα !!!

Κάποια στιγμή έμαθα ότι η μπάντα ή κάποιο μέλος της, κυκλοφόρησε κάποια νέα κομμάτια στο net. Εάν υπάρχει κάποιος καλός φίλος που τα έχει, ας ρίξει ένα ηλεκτρονικό γράμμα στη διεύθυνση του blog.

Set list Ιουνίου

Etrusgrave – Masters Of Fate ( ITA – 2008 )

Ashbury – Endless Skies (US 1983)

Meat Loaf – Bat Out Of Hell III (US 2006)

Praying Mantis – Sanctuary (UK 2009)

Savatage – Edge Of Thorns (US 1993)

ROCKWAVE 2009

2009-06-29T12:53:00.001-07:00

Tραγελαφικές καταστάσεις στη Μαλακάσα και σήμερα (29/6 - τρίτη μέρα του φεστιβάλ) που "έτυχε" να πάω. Ο Χάρυ Κλύνν είχε πει, πολύ εύστοχα, κάποτε..."Μια βροχή ρίχνει και διαλύεται το κράτος". Εδώ κοτζάμ κράτος καταρέει και δεν θα καταστραφούν κονσόλες και μηχανήματα? Δεν θα ακυρώσουν οι μπάντες? Το σωστό ...να λέγεται.

Προφανώς το κόστος μερικών μουσαμάδων ήταν δυσβάσταχτο, έχει ανέβει και η τιμή της λινάτσας στα ύψη τώρα τελευταία...άστα να πάνε στο διάολο.

Άλλωστε με τέτοιο φτηνό εισιτήριο τι να περιμένει κανείς?

Ας μην είμαστε όμως αχάριστοι...να λέμε κι ευχαριστώ. Έτσι δεν είναι?

Take hold of the flame...

2009-06-09T13:10:00.001-07:00

We see the light of those who find
a world has passed them by,
to late to save a dream that’s growing cold.
We realize that fate must hide its face
from those who try,
to see the distant signs of unforetold
Oh... oh, take hold

From a haze came a rage of thunder
Distant signs of darkness on the way
Fading cries scream of pain and hunger
But in the night the light will guide your way

So take hold of the flame
Don’t you see life’s a game?
So take hold of the flame
You’ve got nothing to lose, but everything to gain

Ride, to a place beyond our time
Reach, for the edges of your mind, and you are there
See, that the light will find its way
Back to a place where it will stay, make it stay

Throw down the chains of oppression that bind you
With the air of freedom the flame grows bright
We are the strong, the youth united
We are one, we are children of the light

So take hold of the flame
Don’t you see life’s a game?
So take hold of the flame
You’ve got nothing to lose, but everything to gain…

( Queensryche )

AC/DC live in Athens (28 05 09)

2009-05-29T13:53:00.000-07:00

AC/DC live in Athens

Μετά από πολλά χρόνια προσμονής είχε ξημερώσει η μέρα που 60 χιλιάδες κόσμου περίμενε. Το λογότυπο που κόσμος και κοσμάκης ζωγράφισε και ζωγραφίζει, σε τσάντες, σχολικά τετράδια και τοίχους μαζί με τη μουσική που έντυσε ντύνει και θα ντύνει τις τσάρκες μας τις αλητείες μας, τις ώρες απόλαυσης μπροστά από ένα ηχείο με ένα μπουκάλι μπύρα στο χέρι , θα συνέθεταν ένα φαντασμαγορικό παζλ κάτω από το ακριβοπληρωμένο στέγαστρο των Ολυμπιακών μας εγκαταστάσεων.

Φτάνοντας σχετικά αργά, καταφέραμε να χωθούμε αρκετά κοντά στην πολύ μεγάλη και αρκετά επιβλητική σκηνή. Σίγουρα η μεγαλύτερη , με διαφορά, που έχει στηθεί στην Ελλάδα από Metal – Hard μπάντα .

Οι Ιρλανδοί Answer αποτελέσαν αρκετά καλό πρόγευμα με το 70ς Hard Rock που παίζουν και μόλις τελείωσαν, είχε αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για το ραντεβού μας με την Ιστορία. Το απίστευτο εναρκτήριο καρτουνίστικο βίντεο με το τραίνο να τρέχει ασταμάτητα, βοήθησε την αδρεναλίνη να ρεύσει απ’ τα μπατζάκια , προετοιμάζοντας μας για το μοιραίο. Κι όταν το Rock n Roll train εκτροχιάστηκε και η μπάντα βγήκε στη σκηνή, άρχισε το πάρτυ μαζί με το "ξύλο". Το πανηγύρι για μένα κράτησε μέχρι το Big Jack και ενώ είχαν παιχτεί τα Rock'n'Roll Train, Hell Ain't A Bad Place To Be και Back In Black . Στα Dirty Deeds , Shot Down In Flames και Thunderstruck οι μπύρες στο bar (ευτυχώς από κουτάκι κι όχι από μπουγαδοβάρελο) έσβησαν τη δίψα και επούλωσαν τις "πληγές".

Γυρνώντας σχεδόν όλο το στάδιο και βλέποντας το live από πολλές γωνίες διαπίστωσα ότι ο ήχος από τη σέντρα και πίσω ήταν κακός, αλλά μάλλον δεν ήταν εφικτό να γίνει κάτι γι’ αυτό, μιας και το στέγαστρο δημιουργούσε τρομακτική αντήχηση. Σχετικά με τα εφέ δε νομίζω ότι μπορούμε να πούμε πολλά πράγματα. Απίστευτος φωτισμός, εξαιρετική σκηνοθετική δουλειά και μια παραγωγή μαμούθ.

Όλα όμως αυτά έρχονται σε δεύτερη μοίρα μιας και όλα άρχιζαν και τελείωναν σε έναν και μόνο άνθρωπο, τον Angus Young, αυτή την εμβληματική παρουσία που στην κυριολεξία σάρωσε τα πάντα στο πέρασμα του, αφήνοντας πίσω του στάχτες κι αποκαϊδια . Είναι δυνατόν αυτός ο άνθρωπος να χτυπιέται επί δύο ώρες στη σκηνή και σε τέτοια ηλικία; Κι όμως είναι!!! Πραγματικά απίστευτο.

Ακούστηκαν επίσης τα Black Ice, The Jack, Hell's Bells , Shoot To Thrill, War Machine, Dog Eat Dog, Anything Goes, You Shook Me All Night Long, T.N.T., Whole Lotta Rosie, Let There Be Rock και το encore έγινε με τα Highway To Hell και For Those About To Rock. Δεν χρειάζεται νομίζω να αναφέρω ποια κομμάτια αποτελέσαν τα highlightς της βραδιάς, ο καθένας μπορεί να καταλάβει και όσοι ήσασταν μέσα ξέρετε.

Κλείνοντας θα ήθελα να πω μόνο σε όσους δεν μπόρεσαν να έρθουν, ο καθένας για δικούς του λόγους, να μην ξανακάνουν το λάθος όταν και εάν αυτό το Rock n Roll υπερθέαμα περάσει ξανά από τα μέρη μας.

Όλοι υποψιάζονται ότι αυτή είναι η τελευταία περιοδεία των AC/DC, μετά όμως από αυτό που είδα εχτές , φαίνεται απίθανο ο μαθητής με το ¨ταυράκι¨ να παροπλιστεί έτσι εύκολα.

Κάπου πίσω στο χρόνο...

2009-05-24T11:07:00.001-07:00

Μπορεί η εμφάνιση του Μεταλλικού τύπου Εν Ελλάδι να τοποθετείται γύρω στο 85 - 86 με το περιοδικό Heavy Metal (μετέπειτα Metal Hammer), πάντα υπήρχαν όμως αναφορές και αφιερώματα από τον υπόλοιπο μουσικό τύπο και κυρίως από το περιοδικό Ποπ και Ροκ που χωρις αμφιβολία υπήρξε εξαιρετικά ενημερωμένο και αρκετά διορατικό για το μέλλον του Ιδιώματος.

Αυτό είναι το δεύτερο αφιέρωμα του περιοδικού που δημοσιεύτηκε σε δύο μέρη, τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβρη του 1980 και χωρίς αμφιβολία, είναι πραγματικά σπουδαίο., έστω για τα δεδομένα της εποχής. Μην σας ξενίσουν κάποια ονόματα που θα διαβάσετε μεταξύ άλλων, μιλάμε για το 1980 που ακόμη τα πράγματα ήταν πάρα πολύ φρέσκα και ο ήχος έμελλε να γίνει πολύ πιο σκληρός.

Σύντομα θα σηκώσω και ο πρώτο αρκεί πρώτα να το...βρω. :):):)

Το εξαιρετικό αυτό αφιέρωμα έχει επιμεληθεί ο Μιχάλης Δελής ο οποίος είναι φανερό οτι εκείνη τη στιγμή κατείχε το αντικείμενο σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Κατεβάστε και σχολιάστε !!!

DOWNLOAD

Manfred Mann's Earth Band - Nightingales And Bombers (UK 1975)

2009-05-20T13:06:00.000-07:00

1 Spirits In The Night

2 Countdown

3 Time Is Right

4 Crossfade

5 Visionary Mountains

6 Nightingales And Bombers

7 Fat Nelly

8 As Above So Below

9 Quit Your Low Down Ways

Αυτή τη φορά είχα σκοπό να γράψω για τους Golden Earring, μια «ανασκαφή» όμως στα μουσικά μου τεμάχια, έφερε για πολλοστή φορά στην επιφάνεια αυτό το πολύτιμο στολίδι.

Ενταξει τι να πω γι΄αυτή την υπέρτατη δισκάρα. Νομίζω ότι δεν το χω πει αυτό για κανένα δίσκο από αυτούς που έχω γράψει( αν το χω γράψει βγάλτε γομολάστιχα και σβήστε) …ο αγαπημένος μου δίσκος όλων των εποχών, έστω κι αν περιέχει μόνο δύο αχτύπητα κομμάτια.

Η πρώτη φορά που έπεσε ο συγκεκριμένος δίσκος στα χέρια μου ήταν ως δανεικός και μάλιστα σπασμένος. Για την ακρίβεια είχε φύγει ένα μικρό μομμάτι, με αποτέλεσμα τα δυο εναρκτήρια (και καλύτερα) κομμάτια της κάθε πλευράς (Visionary mountains και Spirits in the Night) να ακούγονται από τη μέση και μετά. Είναι περιττό να αναφέρω ότι την επόμενη κιόλας μέρα τον αγόρασα μιας και το κουτσουρεμένο Visionary Mountains με κράτησε σε εγρήγορση όλη τη νύχτα. Δεν ξέρω μάλιστα εάν αυτή η αίσθηση της μη ολοκλήρωσης, με έκανε να καψουρευτώ αυτό το κομμάτι σε απίστευτo βαθμό. Αλλά έτσι δεν γίνεται πάντα; :):):)

Απίστευτες εποχές που τα παρθένα και διψασμένα αυτιά μας άκουγαν με τις ώρες – μέρες – εβδομάδες ΕΝΑ και μόνο δίσκο που μας κόλλαγε στον τοίχο και μας έκανε να μουρμουρίζουμε στίχους και μελωδίες για πολύ καιρό. Αυτά δυστυχώς τότε, διότι τώρα μας έφαγαν τα "νέα μέσα" και η ανάγκη για αδιάκοπη ενημέρωση, με αποτέλεσμα να περνάμε τη μουσική από τα αυτιά μας σε ρυθμό πολυβόλου και να χάνεται η ουσία … Τέλος πάντων αυτά άλλη φορά

Τεράστια μορφή ο Manfred Mann και ίσως είναι ο μοναδικός που έχει κάνει τεράστια καριέρα με ... διασκευές. Όταν λέμε όμως διασκευές εννοούμε όμως οτι έχει πάρει κομμάτια και τα έχει στείλει στο διάστημα δίνοντας τους απίστευτη υφή και δυναμική (Εξαίρεση το Going Undergroun των Jam που το έσκισε ο άτιμος) . Το Father of day Father of night π.χ. από το Solar fire είναι κομμάτι του Dylan σε πρώτη εκτέλεση, στη συνείδηση του κόσμου όμως έχει περάσει ως κομμάτι του Mann.

To Blinded by the light και το Spirits in the Night (μεγάλες επιτυχίες του Mann) είναι κομμάτια του Bruce Springsteen. Τσεκάρετε επίσης και τη διασκευή στο έτσι κι αλλιώς, υπέροχο Redemption song του μέγιστου Bob Marley το οποίο ο Manfred Mann συμπεριέλαβε σε ένα δίσκο αφιερωμένο στην Αφρική με τίτλο Somewhere In Africa (1983)

Το δε Visionary mountains (Κάντε τον κόπο να το ακούσετε όσοι δεν…) είναι τραγούδι της , άγνωστης (σε μας τους κάφρους) Joan Armatrading (απίστευτη εκτέλεση και αυτή) από τον πρώτο της δίσκο Whatever's For Us (1972)

Σας ευχαριστούμε Κύριε Mann !!!

Playlist Μαϊου

2009-05-15T12:43:00.000-07:00

I'm a rolling thunder, a pouring rain
Im comin on like a hurricane
My lightnings flashing across the sky
Youre only young but youre gonna die…

Ο Μάϊος του 2009 είναι μηνας AC/DC. Ευκαιρία να ξεσκονίσουμε βινύλια & CD μιας και οι Τεράστιοι Αυστραλοί έρχονται επιτέλους στην Ελλάδα. Χωρίς αμφιβολία πρόκειται για τη συναυλία της χρονιάς που πάρα πολύς κόσμος περίμενε εδώ και 30 χρόνια… αυτό και μόνο τα λέει όλα.

Το συγκεκριμένο event αποτελεί και ένα crash test για το Ελληνικό κοινό. Δεν έχω πληροφόρηση σχετικά με τον αριθμό των εισιτηρίων που έχουν πωληθεί, ελπίζω πάντως να είμαστε συνεπείς στο ραντεβού μας με τη συναυλιακή Ιστορία στις 28 του μήνα.

Ευκαιρία και για πολλούς "απόστρατους" ροκάδες-μεταλλάδες να αναβιώσουν τις παλιές ένδοξες ημέρες τους και ίσως να αναθεωρήσουν την άποψη τους ότι η ενασχόληση τους με τον χώρο δεν ήταν παρά μια παιδική ασθένεια, όπως πολλές φορές έχω ακούσει. Αλλιώς τι να πω…ας τους λυπηθεί ο Ang.. εεε ο Θεός :):)

Είμαι πολύ περίεργος να μάθω πόσοι θα έρθουν στα πρόθυρα του παροξυσμού όταν ηχήσει η καμπάνα και στο καπάκι μπει το εισαγωγικό riff του Hells Bells.

Πόσοι θα ξελαρυγγιαστούν στο χαρακτηριστικό “oi oi oi” συνοδεύοντας το refrain του T.N.T. ή πόσοι θα αποθεώσουν τον αιώνιο μαθητή, φωνάζοντας το όνομα του στις παύσεις της εισαγωγής του Whole lotta rosie.

Πόσοι θα "κουνήσουν μαλί" στο You Shook Me All Night Long και πόσοι θα ανατριχιάσουν στο Highway to Hell.

Κοντός ψαλμός αλληλούια και Κυριακή κοντή γιαρτή (together). Σε δύο εβδομάδες από τώρα και σε ένα Στάδιο "Κόλαση" θα τα δούμε όλα και …μη φοβάστε, όπως έχει τραγουδήσει κι ο αδιχαμένος (αλήτης – μπήχτης και μάγκας) Bon Scot - το πνεύμα του οποίου θα πλαναται στον αέρα- Hell Ain't A Bad Place To Be !!!

Setlist Μαϊου

AC/DC - Let There Be Rock 1977

AC/DC - Highway To Hell 1979

AC/DC - Back In Black 1980

AC/DC - Blow Up Your Video 1988
(Ένα Ηeatseaker πολύ θα το έκανα κέφι η αλήθεια είναι)

AC/DC - Who Μade Who 1986
(Πολύ κρίμα επίσης που δεν θα τεθεί - συναυλιακώς- το ερώτημα "Ποιος έφτιαξε ποιόν, ποιος γύρισε τη βίδα" )

Boston - Third Stage (US 1986)

2009-04-25T02:23:00.000-07:00

1."Amanda"

2"We're Ready"

3."The Launch"

4."Cool the Engines"

5."My Destination"

6."A New World"

7."To Be a Man"

8."I Think I Like It"

9."Can'tcha Say (You Believe in Me)/Still in Love"

10."Hollyann"

Ήταν το 1976 όταν ο κιθαρίστας μηχανικός ήχου, ενισχυτών και μουσικών εξαρτημάτων Tom Scholz μαζί με τους Fran Sheehan, Barry Goudreau και τον χαρισματικό τραγουδιστή Brad Delp (R.I.P.) σάρωσαν την υφήλιο με το πρώτο ομώνυμο album που πούλησε 17 εκατομμύρια αντίτυπα και από μέσα του ξεπήδησε το all time classic hit “More than a feeling”.

Δύο χρόνια αργότερα κυκλοφόρησαν το εξίσου καλό "Don't Look Back" που γνώρισε κι αυτό επιτυχία. Κι ενώ όλα πήγαιναν μια χαρά, η ρήξη του Scholz με τη CBS έβαλε στο γύψο τη μπάντα που επανήλθε οχτώ χρόνια αργότερα με το εξαιρετικό "Third Stage". Η απίστευτη μπαλάντα Amanda, εξασφάλισε την εμπορική επιτυχία του δίσκου, ο οποίος όμως έχει μέσα κι άλλες δυνατές στιγμές.

Τι να πει κανείς για το "Can'tcha Say..." με το απίστευτο refrain και τις ανατριχιαστικά μελωδικές κιθάρες –σήμα κατατεθέν- του Scholz. To "To be a man" αποτελεί άλλο ένα highlight του δίσκου ενώ προηγείται η εξαιρετική εισαγωγή A new world που αποτελούσε το intro της ραδιοφωνικής εκπομπή του γράφοντος, κάπου στις αρχές των 90s, σε κάποιο ραδ. Σταθμό των βορείων προαστείων.

Άξιο αναφοράς είναι επίσης και το "my destination" που στην ουσία πρόκειται για παραλλαγή του Amanda και δεν είναι λίγοι αυτοί που το γουστάρουν πιο πολύ από το smash hit του δίσκου.

Οι Boston μετά το Third Stage μπήκαν πάλι σε περιπέτειες κάτι που τους ανάγκασε να βγάλουν τον επόμενο δίσκο (Walk On) μετά από 8 χρόνια (again). Πιστοί στην …παράδοση κυκλοφόρησαν τη τελευταία τους δουλειά το 2002 με τίτλο Corporate America.

Πρόπερσι ο εξαιρετικός τραγουδιστής Brad Delp "την έκανε" από αυτό το μάταιο κόσμο, αφήνοντας πίσω του σπουδαίες ερμηνείες γεμάτες γλυκιά μελαγχολία και έντονο συναίσθημα.

Αυτή είναι με λίγα λόγια η ιστορία των Boston που η πάσα του Manimal με έκανε να την ξεσκονίσω -μουσικά- μιας και είχα πολλά χρόνια να τους ακούσω (κακώς). Δυστυχώς όταν προσπαθείς να παρακολουθήσεις την επικαιρότητα, αφήνεις κάποια πράγματα να "πιάνουν σκόνη" μέχρι να στα θυμίσει κάποιος.

Όσο για το Third Stage, είναι ένας από τους πιο βαρυφορτωμένους -με αναμνήσεις- δίσκους…και λίγα λέω. :):)

Titan Force(Up the Hammers Festival) - 7/3/09 ("Aν" Club)

2009-03-08T13:09:00.000-07:00

Πλήρη ανταπόκριση του Up the Hammers fest θα μπορέσετε να αναγνώσετε μόλις ο φίλτατος Hades τη σηκώσει στο blog του. Εδώ θα επικεντρωθούμε στην εμφάνιση των Titan Force την οποία περίμενα πως και πως και ήταν ο κυριότερος λόγος για τον οποίον πήγα στο Festival. Θα ήθελα πάρα πολύ να ήμουν παρών και την πρώτη μέρα αλλά οι επαγγελματικές υποχρεώσεις κατέστησαν αδύνατη την προσέλευση μου στο Aν.

Επί τροχάδην λοιπόν να πω πως μου άρεσαν πάρα πολύ οι Emerald τους οποίους τελικώς δεν ήξερα μιας και τους μπέρδευα με τους συνονόματους Ελβετούς. Τρομερή εμφάνιση που παρά τις αντίξοες συνθήκες (πόσες τούμπες έφαγε αυτός ο έρμος ο τραγουδιστής?) έδωσαν ένα φοβερό live και σίγουρα έκλεψαν την παράσταση.

Πάρα πολύ καλοί οι Etrusgrave , οι οποίοι ξεκινούσαν όταν μπήκα στο club, για τον δίσκο των οποίων είχα ακούσει πάρα πολύ καλά λόγια και αν κρίνω από αυτά που άκουσα στο live θα προστεθεί άμεσα στη δισκοθήκη μου.

Εξαιρετική παρουσία από τους Reflection (στη διασκευή του Battle Hymns έγινε ένας μικρός χαμός) ενώ η παρουσία των Crush ήταν η πιο cult της βραδιάς. Έπαιξαν εξαιρετικά, σχεδόν όλες τις κομματάρες τους. Στο τέλος αδίκως ξελαρυγγιάστηκα για το flag of hate.

Τους Isole δεν τους είδα παρά μόνο λίγο στο τέλος μιας και το doom δεν είναι και τόσο της αρεσκείας μου. Προέκυψε κι ένα επείγον ραντεβού στην πλατεία με τον …σουβλατζή οπότε τα περιθώρια ήταν στενά.

Δυστυχώς δεν είδα τους Stormbringer που άνοιξαν, έμαθα όμως ότι έσκισαν. Next time guys.

Και η ωρα είχε φτάσει για τους Titan Force Η μπάντα ανέβηκε στη σκηνή γύρω στις 12 και με πρώτο κομμάτι το Winner & Loser, έδωσε το εναρκτήριο λάκτισμα στο τόπι που επί δύο ώρες παιζόταν πάνω κάτω σε όλο το γήπεδο. Το ότι οι άνθρωποι είναι μουσικάρες το ξέραμε από τους δίσκους, το είδαμε και στο σανίδι. Για τον Cocklin ότι και να πούμε είναι λίγο. Εξαιρετικός frontman που δεν έχασε ούτε νότα όπως επίσης και η υπόλοιπη μπάντα. Χωρίς αμφιβολία ένας από τους σπουδαιότερους Metal τραγουδιστές όλων των εποχών Τα έπαιξαν σχεδόν όλα καθώς και δυο τρία κομμάτια από ντέμο. Κάποια στιγμή θα δοθεί η ευκαιρία να γράψω πέντε γραμμές για τα εξαιρετικά δισκάκια των Titan Force που προσωπικά θεωρώ ότι είναι η Νο 1 υποτιμημένη μπάντα στο Metal μιας και δεν τους έλλειπε τίποτα. Μια καλή εταιρεία ίσως.

Η αλήθεια είναι ότι το εκλεπτυσμένο Power/Prog των Titan Force σε ορισμένα σημεία δεν επιτρέπει ακραίες εκδηλώσεις, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο κόσμος παρακολούθησε το live με θρησκευτική ευλάβεια. Έγινε της Πόπης κανονικά και με το νόμο. Highlights της εμφάνισης τους ήταν τα Fields Of Valor, Blaze Of Glory, Wings Of Rage, New Age Rebels (προσκύνημα), Fool On The Run και Chase Your Dreams το οποίο παίχτηκε δύο φορές, μια στην αρχή με τον τραγουδιστή των Dark Nightmare (που έχει πει το κομμάτι στο Project των Final Answer) και μια στο τέλος ως encore. Θεϊκή εμφάνιση από μια Θεϊκή μπάντα της οποίας την επάνοδο αναμένουμε σύντομα.

Κλείνοντας θα ήθελα να πω κάτι άσχετο αλλά και σχετικό. Πολλές φορές έχω την εντύπωση ότι το Underground και οι άνθρωποι που το αποτελούν, βάζουν μόνοι τους την ταφόπλακα επάνω στον χώρο που αδιαμφισβήτητα στηρίζουν και αγαπούν. Προσωπικά δεν ανήκω στο Underground όπως δεν ανήκω στη Μεταλλική κοινότητα με τη στενή έννοια του όρου. Σϊγουρα το Metal είναι μια μουσική που γουστάρω αλλά δεν είναι η μόνη. Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι στο εξής. Όσοι ασχολείστε με το Underground και προτρέπετε τους άλλους να μην πηγαίνουν σε συναυλίες μεγάλων συγκροτημάτων, να μην αγοράζουν δίσκους επίσης μεγάλων συγκροτημάτων, αλλά να στηρίζουν μόνο το Underground και τις Ελληνικές μπάντες, διαπράτετε μεγάλο έγκλημα. 'Οταν προσπαθείτε να απαξιώσετε κάτι που ο άλλος γουστάρει, το πιθανότερο είναι να πάρετε από τα τρία το μακρύτερο.

Η σωστή Πρόταση προς όλους είναι "Πηγαίνετε στις μεγάλες συναυλίες, αγοράστε τα cd των μεγάλων συγκροτημάτων που ξέρετε και αγαπάτε, αλλά ακούστε π.χ. και τους Etrusgrave ή οποια άλλη ξένη και Ελληνική μπάντα έχει να επιδείξει κάτι το αξιόλογο κι αν σας αρέσει αγοράστε τη δουλειά τους".

Με αφορισμούς - αποκλεισμούς και διλήμματα τύπου "εμείς ή αυτοί", δεν πρόκειται να γίνει τίποτα, όπως δεν έχει γίνει τόσο καιρό. Πολύ φοβάμαι όμως ότι η μπάλλα σε αυτό το επίπεδό έχει χαθεί και πολύ δύσκολα θα γίνουν θεαματικές αλλαγές.

Αυτά…άϊντε και του χρόνου.

Socrates - Phos (Gr 1976)

2009-03-01T11:42:00.000-08:00

1. Starvation
2. Queen of the universe
3. Every dream comes to an end
4. The bride
5. Killer
6. A day in heaven
7. Time of pain
8. Mountains

Η μαγική πορεία των Socrates ξεκίνησε το 1971 με τον πρώτο ομώνυμο δίσκο "Socrates drunk the conium" (PolyGram) . Είχαν προηγηθεί πολλές εμφανίσεις σε Πειραιά και Αθήνα και ακολούθησαν ακόμα πιο πολλές μετά την κυκλοφορία του δίσκου, στο θρυλικό Rock Club "Κύτταρο" της οδού Ηπείρου το οποίο υπήρξε ορμητήριο των ζωντανών εμφανίσεων τους. Το 72 κυκλοφόρησαν το “Taste the conium” και τον Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου έφυγαν για το Άμστερνταμ με σκοπό να παίξουν στην πόλη και παράλληλα να έρθουν σε επαφή με τους υπεύθυνους της εκεί Polygram , που ήταν και η έδρα της εταιρείας.

Στο Άμστερνταμ έμειναν τρεις μήνες, έκαναν επαφές με πολύ κόσμο και έπαιξαν αρκετά live σε club γνωρίζοντας πολύ μεγάλη επιτυχία. Μετά το τρίμηνο και θέλοντας να μείνουν στη χώρα, πήγαν στο Ολλανδικό υπουργείο Μετανάστευσης για να εκδόσουν κάρτες εργασίας. Το γεγονός όμως ότι ήδη είχαν εργαστεί στη χώρα χωρίς αδειες , υπήρξε ο λόγος για τον εγκλεισμό τους στις Ολλανδικές φυλακές για δύομιση μήνες. Μετα την αποφυλάκιση τους (και μετά από μεγάλες προσπάθειες της Polygram) επέστρεψαν στην Ελλάδα.

Απτόητοι δούλεψαν αμέσως πάνω στο τρομερό prog/psych αριστούργημα “On the Wings”(1973). Έφυγαν αυτή τη φορά για Γαλλία. Εκεί συνάντησαν τον Βαγγέλη Παπαθανασίου με τον οποίον μετά από λίγα χρόνια, ηχογράφησαν στην Αγγλία το εξαιρετικό και πιο εμπορικό τους δίσκο “Phos” στο οποίο ο Παπαθανασίου έχει κάνει την παραγωγή και παίζει πλήκτρα. Το κομμάτι που μάγεψε τον κόσμο ήταν φυσικά το “Mountains”, ένα απίστευτο μείγμα Ηπειρώτικης μουσικής και Rock. Μετά το “ Phos” ο ήχος τους άλλαξε και τα Waiting For Something1980 και Breaking Through 1981 (στη ΜΙΝΟΣ πλέον) τους έβαλαν στη δεκαετία των 80ς.

Αμέσως μετά, ο manager των "JAM" Vic Copersmith πήρε τη μπάντα στην Αγγλία και τους έκλεισε παγκόσμιο συμβόλαιο με την Virgin για την κυκλοφορία του "Plaza" (1983). Κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων, η Virgin (Αγγλία) τους πρόσφερε το δεύτερο συμβόλαιο για τα εκδοτικά δικαιώματα των κομματιών (publishing deal) ενώ η Warner (Αμερική) τους έκανε επίσης πρόταση, με τον όρο όμως να εγκατασταθούν στην Αμερική. Οι Socrates αρνήθηκαν την πρόταση της Warner και υπέγραψαν με τη Virgin.

Μετά την κυκλοφορία του δίσκου, έπαιξαν 23 συναυλίες σε Αγγλία και Σκωτία ανοίγοντας στην "Farewell tour" των UFO. Ήταν μια περιοδεία οπού η μεγάλη αυτή Βρεταννική μπάντα συμπεριφέρθηκε στους Socrates με τον καλύτερο τρόπο. Τους έδωσαν από το δεύτερο live όλη την ένταση του ήχου, όλα τα φώτα, ανέβαιναν μαζί τους στη σκηνή και στο τέλος των live καλούσαν τους Σπάθα, Τουρκογιώργη και Τρανταλίδη για να τζαμάρουν όλοι μαζί. Αποθεωτικές κριτικές παντού και στο τέλος της περιοδείας (Hammersmith) οι “φίλοι” των UFO (Gary Moore, Lemmy, Jeff Beck και άλλοι) έδιναν συγχαρητήρια στους Socrates και ειδικότερα στον Σπάθα για το Mountains που τους είχε προκαλέσει μεγάλη εντύπωση.

Μετά από όλα αυτά επέστρεψαν στην Ελλάδα παντρεύτηκαν νοικοκυρεύτηκαν και δυστυχώς...διαλύθηκαν.

Αυτή ήταν συνοπτικά η ιστορία των Socrates, της σπουδαιότερης Ελληνικής Rock μπάντας μια μιας από τις πιο αξιοσέβαστες obscure 70ς μπάντες παγκοσμίως. Το Phos αποτελεί έναν δίσκο ορόσημο της Ελληνικής Rock Ιστορίας και δεν πρέπει να λείπει από καμία δισκοθήκη.

Steve Jones - Fire And Gasoline (UK 1989)

2009-02-01T12:45:00.000-08:00

Freedom Fighter

We're No Saints

God In Louisiana

Fire And Gasoline

Hold On

Trouble Maker

I Did U No Wrong

Get Ready

Gimme Love

Ο Steve Jones ξεκίνησε την μουσική του περιπέτεια σε ηλικία 19 χρόνων με τους Swankers, ένα μικρό pub rock συγκρότημα το οποίο ένα χρόνο αργότερα, το 1975, μεταλλάχθηκε στους …Sex Pistols την μπάντα με το αστραπιαίο αλλά και θορυβώδες πέρασμα από τη μουσική βιομηχανία, με φανατικούς οπαδούς αλλά και εχθρούς. Μετά την επίσημη διάλυση των Pistols (σε περιοδεία επί Αμερικανικού εδάφους ) , o Jones και ο ντράμερ Paul Cook προσπάθησαν να συνεχίσουν το συγκρότημα για λίγο με διάφορους προσκεκλημένους μπασίστες και τραγουδιστές, αλλά σύντομα τα παράτησαν.

Αφού βοήθησαν την Joan Jett και τον Johnny Thunders, σχημάτισαν, με κιθαρίστα τον Ray McVeigh και μπασίστα τον Paul Meyers (πρώην Subway Seet), το rock συγκρότημα των Professionals. To "I Didn't See It Coming" κυκλοφόρησε στο τέλος του 1981. Το καλοκαίρι του 1984 ο Jones ξαφνικά βρέθηκε με το συγκρότημα Chequered Past με τραγουδιστή τον Michael Des Barres, κιθαρίστα του Tony Fox Sales και τα πρώην μέλη των Blondie, Nigel Harrison (μπάσο) και Clem Burke (τύμπανα). Αυτό το συγκρότημα που το μόνο τους άλμπουμ ήταν το"Cheqered Past", δεν έζησε πολύ.

Το 1986, ο Jones εμφανίστηκε ξανά, παίζοντας με τον Iggy Pop και τον Andy Taylor. Ένα χρόνο αργότερα κυκλοφόρησε το πρώτο solo άλμπουμ του, "Mercy", ένα AORάκι Β΄ διαλογής που οι σκληροπυρηνικοί οπαδοί του παρελθόντος δεν εκτίμησαν και ορθώς έπραξαν. O Jones μετά από νέες guest εμφανίσεις με τον Iggy Pop και τους Megadeth (για τη διασκευή του "Anarchy In The UK" των Pistols) ξαναχτύπησε με το "Fire And Gasoline".

O συγκεκριμένος δίσκος ήταν ένα βρώμικο Straight Hard Rock στα πλαίσια που είχαν θέσει οι ACDC, οι Cult, οι Motorhead κι όλες οι μπάντες αυτού του στυλ. Το γεγονός ότι συμμετέχουν κάποια ηχηρά ονόματα του ήχου (Nikki Sixx, Axl Rose, Billy Duffy και Ian Astbury) διασφαλίζει την ποιότητα της εν λόγω κυκλοφορίας. Πρόκειται για ένα L.P. που το αίσθημα του δρόμου είναι κάτι παραπάνω από διάχυτο . Περιέχει δυνατά κομμάτια όπως το Freedom Fighter (έπος) , το Hold On (άλλη κομματάρα), το I Did U No Wrong (στο οποίο συμμετέχει ο Axl Rose), το Wild Wheels και το Get Ready.

Το Fire And Gasoline είναι ένας δίσκος για ανοιχτούς δρόμος, μπύρες, τσιγάρα κι όλα τα “παρελκόμενα”. Η θέση του βρίσκεται ανάμεσα στα Electric (Cult), No Fuel left for the pilgrims (D.A.D.), Soul Destruction (The Almighty) και σε ένα σωρό δίσκους των δασκάλων AC/DC (ε-ε-έρχονται).

Ένα είδος που απευθύνεται αποκλειστικά σε Lovers, Drinkers and…Sinners!!!

Playlist Ιανουαρίου

2009-01-29T12:57:00.000-08:00

Motorhead - Rock 'n' Roll (1987)

Motorhead - Motörizer (2008)

Scorpions – In trance (1975)

Brother Firetribe - Heart Full of Fire (2008)

Jamison Jimi - Crossroads Moment (2008)

Camel - Moonmadness (UK 1976)

2009-01-24T04:02:00.000-08:00

1. Aristillus

2. Song Within A Song

3. Chord Change

4. Spirit Of The Water

5. Another Night

6. Air Born

7. Lunar Sea

The sun has left the sky
Now you can close your eyes
Leave all the world behind until tomorrow
The dream is like a song
It leads you on and on
The piper plays his tune so you must follow...

Την τελευταία φορά που ξεκίνησα να γράψω κάτι για τους Camel κατέληξα στο να παρατήσω το γράψιμο και να αράξω απολαμβάνοντας τη μουσική τους, πίνοντας ένα δυο ποτά και ξεφυλίζοντας εσώφυλλα δίσκων τους και booklet από cd. Και πώς να μη γίνει αυτό όταν το έργο αυτής της ΤΕΡΑΣΤΙΑΣ μπάντας απαιτεί "ειδικές συνθήκες" για την ακροασή του.

Οι Camel δημιουργήθηκαν το 1972 από τους Bardens, Latimer, Ward και Ferguson. Σαν συγκρότημα δεν ενδιαφέρθηκαν να ακολουθήσουν κάποια συγκεκριμένη τάση, ενσωμάτωναν όμως συνεχώς διάφορα στοιχεία, δημιουργώντας έναν ήχο που μεταβαλλόταν διαρκώς και που στο πέρασμα του χρόνου δημιούργησε μια σειρά αξιόλογων αλλά και διαφορετικών μεταξύ τους δίσκων. Υψηλού επιπέδου μουσικοί όλοι τους και με ασύλληπτες ιδέες , κατάφεραν να κάνουν το όνομα Camel συνώνυμο της καλής μουσικής.

Ο δίσκος μνημείο των Camel είναι φυσικά το Snow Goose (1975) ένας instrumental ποταμός μελωδικών ήχων και εύθραυστων συναισθημάτων, βασισμένος στο best seller του Paul Gallico, Snow Goose (1941). Δίσκος που αποδίδει στο ακέραιο τα συναισθήματα των γραμμών του βιβλίου με …νότες.

Το Moonmadness όμως αποτελεί την προσωπική μου αδυναμία, μιας και περιέχει μερικά από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια όπως το Θεϊκό Airborn . το ονειρικό Song Within A Song ή τα Lunar sea και Chord Change. Διαχρονικό κόλλημα και παντοτινή αγάπη. Δίσκος που ξεχειλίζει από συναίσθημα σε κάθε του νότα και που δεν υπάρχουν λόγια να την περιγράψει κάποιος.

Ακολουθήστε τη μουσική των Camel, αγκαλιάστε τη, κάντε τη δική σας. Είναι μουσική αγνή και αμόλυντη που γράφτηκε από την ψυχή για την ψυχή κι όχι από το μυαλό για την τσέπη.

PRETTY MAIDS - FUTURE WORLD (Den 1987)

2009-01-11T09:25:00.000-08:00

Future World

We Came To Rock

Love Games

Yellow Rain

Loud 'n' Proud

Rodeo

Needles In The Dark

Eye Of The Storm

Long Way To Go

Ένας από τους σπουδαιότερους Hard & Heavy δίσκους στην Ιστορία της σκληρής μουσικής είναι το Future World των Pretty Maids.

H εξαιρετική αυτή μπάντα από τη Δανία, δημιουργήθηκε το 1981. Η πρώτη της δισκογραφική δουλειά ήταν το ομώνυμο E.P. (1983). Το 84 κυκλοφόρησαν το Red Hot and Heavy από το οποίο ξεπήδησε ένα από τα κλασσικότερα κομμάτια, τόσο της μπάντας όσο και ολόκληρου του ιδιώματος, ο λόγος για το ασύλληπτο και κάργα "επικό" Back to Back.

Μετά από πολλές αναταράξεις στις τάξεις της μπάντας, καταφέρνουν να ολοκληρώσουν τις ηχογραφήσεις με τον "πολύ" Flemming Rasmussen στη θέση του παραγωγού που είχε αντικαταστήσει στα μέσα της παραγωγής τον Eddie Krammer.

Η ποιότητα της παραγωγής, των συνθέσεων αλλά και οι ικανότητες της μπάντας προκάλεσαν αμέσως αίσθηση κάτι που τους έδωσε την ευκαιρία να ανοίξουν το διάσημο Festival Monsters of Rock στη Γερμανία. Το Future World είναι ένας ολοκληρωμένος δίσκος που περιέχει γρήγορα και σπινταριστά κομμάτια (Future World, Yellow rain, Loud n Proud), μελωδικούς Hard Rock ύμνους (Rodeo, Long Way To Go, Love Games), καθώς και μια μπαλάντα (Eye of the Storm) απαραίτητη για έναν τέτοιου είδους δίσκο.

Το 90 κυκλοφόρησαν το πολύ καλό Jump the Gun ενώ το 92 γνώρισαν πολύ μεγάλη επιτυχία με τη διασκευή στο Please Don't Leave me που ακούστηκε πάρα πολύ και στα mainstream ραδιόφωνα της χώρας μας.

Οι Pretty Maids υπάρχουν και βγάζουν καλούς δίσκους ( Planet Panic 2002 - Spooked 1997) μέχρι και σήμερα, με το Future World να αποτελεί το Highlight της ενδιαφέρουσας δισκογραφίας τους.

.

Rust - Shoot the higher (Gr 1989)

2009-01-07T13:15:00.000-08:00

Στο site των RUST, της Ιστορικής αυτής Ελληνικής Heavy Metal Μπάντας, θα βρείτε ολόκληρο τον ένα και μοναδικό τους δίσκο. Ένα δίσκο για τον οποίο έχει γίνει αναφορά σε αυτό το blog, την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

ENJOY!!!

.

Creece Attacks - Συλλογή (GR 1989)

2009-01-06T00:19:00.000-08:00

The lord & Nigel foxxe's inc – great balls of fire

Digital dreams – the edge

Danger cross – only death is real

Nightmare – the dark (nightmare)

Vomit – leprosy

Analog dreams – metal thunder

Beauty and the beast – wild city

Mystery – mystery

Ifc – burst out crying

Vaal – necrology

Angel heart – the reason i survive

Ecstasis – ecstasis

Blowing free – rock ‘n' roll

Anxiety – join the army

Thunderbird – my girl

Brainstorm – blood stained cross

Crush – kingdom of the kings

Gladiators – gladiators

Warning – the promise land

Despise – srewing out from hell

Σκαλίζοντας τους ξεχασμένους στο σπίτι των γονιών μου δίσκους, έπεσα πάνω στη συλλογή “Greece Attacks”. Είχα έναν πολύ καλό λόγο να τη βγάλω από το ράφι: Είναι η πρώτη επίσημη συλλογή ανέκδοτων ελληνικών συγκροτημάτων, για τον χώρο του metal, που κυκλοφόρησε από την FM Records στα τέλη του 1988. Την επιμέλεια του όλου εγχειρήματος είχε αναλάβει ο γνωστός την εποχή εκείνη Lord (Metal Hammer, ιδρυτής του πρώτου Rock City στη Σωκράτους - δεύτερη στάση του κλασικού σαββατιάτικου τρίπτυχου ‘Happening - Rock City - Μοναστηράκι’).

Από τον πρόλογό του στο εσώφυλλο του διπλού δίσκου –γραμμένο στα αγγλικά, με καθαρό heavy metal attitude–, ξεπηδά αβίαστα η δυσκολία και ο ενθουσιασμός του για την ολοκλήρωση της συλλογής, με 20 άγνωστα συγκροτήματα από όλη την Ελλάδα. Πράγματι, δεν θέλει και μεγάλη προσπάθεια να φανταστούμε πόση δουλειά χρειαζόταν εκείνα τα χρόνια, τόσο για να γίνει μια αξιοπρεπής ηχογράφηση, όσο και για να μαζευτεί και να εκδοθεί το τελικό υλικό.

Έτσι, μ’ αυτά και μ’ αυτά, και καθότι στο πατρικό μου σπίτι επιδίδομαι τακτικά σε απολαυστικές τελετές παρελθοντολαγνείας, ειδικά τη στιγμή που ο καύσωνας είχε καταστήσει απαγορευτική κάθε εποικοδομητικότερη δραστηριότητα, έπαιξα στο πικ απ και τις 4 πλευρές της συλλογής.

Το περιεχόμενο το φαντάζεστε: παραγωγές επιπέδου demo, ήχος τουλάχιστον πρωτόγονος για τα καλομαθημένα στην ψηφιακή τελειότητα αυτιά μας, μα αυτό που έβγαινε πάνω απ’ όλα από τα ηχεία, ήταν η φωνή της ελληνικής metal σκηνής, που είχε πολλά να δώσει.

Από τα τραγούδια θα ξεχωρίσω το Only death is real των Danger Cross –τους είχα μάλιστα γνωρίσει σε ένα σχολικό πάρτι–, ένα γκρουπ από τρία 15χρονα που δεν αστειεύονταν κι έγραψαν έναν αξιοσέβαστο metal οχετό, ένα από τα πιο δυνατά τραγούδια του δίσκου. Το Burst out crying των IFC, μια αναπάντεχη έκπληξη …γνήσιας αυστραλέζικης pop, που κατάφερε να τρυπώσει ανάμεσα στα ζοριλίκια του υπόλοιπου δίσκου –τέλη των 80’s και υπήρχαν κι άλλες, πλην των μεταλλικών, μουσικές επιρροές– είτε συνειδητές είτε και υποσυνείδητες. Στο καπάκι όμως η τρομαχτική –αλήθεια!– εισαγωγή του Necrology (Vaal) με επανέφερε βίαια στο ‘σωστό’ κλίμα.

Πολύ καλοί επίσης οι Blowing Free με το Rock n Roll, ένα row κομμάτι στα χνάρια των πρώιμων Maiden και των γκαραζοφoνιάδων Motorhead, που ξεχωρίζει με την καταιγιστική κιθάρα του. Και δεν μπορώ να μην αναφέρω το τελευταίο κομμάτι της συλλογής, ‘Spewing out of hell’ (των Despise) με το ξεκαρδιστικά ακατάληπτο thrash παραλήρημα που διέκοπταν άτεχνες στριγκλιές - σε ‘αγαστή συνεργασία’ με τις κακιασμένες metal γκριμάτσες στη φώτο του γκρουπ.

Ένας δίσκος που αγοράστηκε με οικονομίες από το καθημερινό χαρτζιλίκι για το κολατσιό του κυλικείου - έβγαινε περίπου 1 δίσκος το 15ήμερο. Μια ευχάριστη πείνα, γλυκιά ανάμνηση των εφηβικών μου χρόνων - γιατί χαιρόμαστε να χαλάμε τα λεφτά μας στα πάθη και τις όποιες εμμονές μας. Ένα μουσικό ταξίδι σε εκείνα τα χρόνια - σε αυτό βοηθούν και οι ερασιτεχνικές φωτογραφίες των συγκροτημάτων, για τα οποία φαντάζομαι ότι αυτή η κυκλοφορία θα ήταν –και δικαίως– από τα highlight της νιότης τους.

Written by Ροζίτα Σπινάσα

Steel - Rock Out / All Systems Go (UK 1981)

2009-01-04T13:04:00.000-08:00

Rock Out / All Systems Go

Ένα από τα πολλά και εξαιρετικά σιγκλάκια του Ν.W.O.B.H.M. είναι αυτό των Steel. Κυκλοφόρησε το 1981 από τη Θρυλική Neat Records και ήταν η μοναδική επίσημη κυκλοφορία της μπάντας.

Το συγκρότημα δημιουργήθηκε το 1980 στο Staffordshire με μέλη νέα σε ηλικία, αλλά και κάποια μεγαλύτερα προερχόμενα από την 70'ς Hard Rock σχολή. Ηχογράφησαν ένα εξαιρετικό δισκάκι που μέσα στις νότες του βρίσκει κανείς όλο το νόημα και την αλήθεια του N.W.O.B.H.M.

To Rock out είναι ένα πάρα πολύ ωραίο κομμάτι, που σε κάποια σημεία έχει το τέμπο του Running Free αλλά σαν σύνθεση είναι πιο πλούσια. Το δεύτερο (και πιο φορτσάτο) είναι το All systems go, ένα πραγματικό διαμάντι που ξεχύνεται με ορμή συνοδεία κοφτερών κιθάρων και γρήγορων σόλο. Από τις κορυφαίες στιγμές του κινήματος χωρίς καμία αμφιβολία.

Μετά την κυκλοφορία του single, η Neat προσφέρθηκε να τους υπογράψει συμβόλαιο για full album αλλά τα μέλη της μπάντας έκαναν πίσω μην μπορώντας να εγγυηθούν επαγγελματική δέσμεση στην εταιρεία (γίνονται κι αλλού αυτά δηλαδή όχι μόνο στην Ελλάδα).

Κάπως έτσι η πορεία των Steel έφτασε στο τέλος της και το μόνο που έμεινε από αυτή είναι ένα αρκετά ενδιαφέρον και δυσεύρετο εφτάρι.

Playlist Δεκεμβρίου

2008-12-31T12:43:00.001-08:00

Mydra - Mydra (Ger 1988)

Wishbone Ash - Wishbone Four (UK 1973)

Ian Gillan - Toolbox (UK 1991)

Savoy Brown - Skin 'n' Bone (UK 1975)

Mountain - Nantucket Sleighride(US 1971)

Εύχομαι σε όλους ο νέος χρόνος να σας δώσει δύναμη και θέληση.

Για να κερδηθούν αγαθά όπως η υγεία, η χαρά και η ευτυχία, χρειάζεται αγώνας και μάλιστα σκληρός μάγκες μου.

Stand and fight, live by your Heart...

Mendes Prey - Borderline (UK 1983)

2008-12-29T12:48:00.000-08:00

On To The Borderline

Running For You

Η ιστορία των Mendes Prey δεν είναι μεγάλη. Δεν περιλαμβάνει χρυσούς δίσκους, γεμάτα στάδια, groupies, φώτα και λάμψη.

Είναι η ιστορία τεσσάρων τύπων από το Yorkshire, που επί έξι χρόνια έκαναν πρόβες, ηχογράφησαν μερικά κομμάτια που κάποια κυκλοφόρησαν σε σιγκλάκια, κάποια μπήκαν σε συλλογές και αυτό ήταν όλο. Μέχρι να πάρουν όμως το δρόμο προς την έξοδο, έδωσαν αρκετές συναυλίες στο νησί και πάντα ότι έβγαζαν, το επένδυαν στα live τους. Υπήρξαν αρκετά δυναμική μπάντα επί σκηνής, κάτι που ακούγεται ξεκάθαρα σε κάποια live bootlegs (με εξαιρετικά ακυκλοφόρητα κομμάτια) όπως αυτό στο ιστορικό Marquee το 1983

Αυτό που μου άρεσε και εξακολουθεί να μου αρέσει στους Mendes Pray, είναι αυτός ο γλυκός Heavy Rock ήχος που είναι σημείο αναφοράς για πολλές NWOBHM μπάντες όπως οι Demon ή οι Persian Risk πχ . Άξια αναφοράς είναι και η φωνή του Jih Seymour που αποτελεί μια από τις δέκα αγαπημένες μου Βρετανικές φωνές. Φωνή γλυκιά και αισθαντική που πήγε χαμένη (και δεν ήταν η μόνη)

Τα κομμάτια που ηχογράφησαν οι Mendes Prey ήταν τα:

What The Hell's Going On (Heavy Metal Heroes Vol. 2 1982)
On To The Borderline / Running For You (On To The Borderline single 1983)
Red Alert / Cry For The World (Parkside Steelworks - 1985)
Wonderland / Can You Believe It? (Wonderland Single 1986)

Το γεγονός ότι αυτή η μπάντα δεν ηχογράφησε ένα πλήρες L.P. ήταν μια από τις μεγαλύτερες αδικίες της υπόθεσης N.W.O.B.H.M. Μεγάλο έγκλημα…

Κι έτσι εικοσι χρόνια μετά, οι μόνοι που έμειναν να μιλάνε τέτοιου είδους συγκροτήματα και να χαζοχαίρονται, είναι μια χούφτα "Καμμένοι – Κατεστραμένοι" που συν τοις άλλοις είναι υποχρεωμένοι να βρίσκονται αντιμέτωποι με τη χλεύη των διάφορων "προοδευτικών μουσικόφιλων"...Ψόφος ΡΕ !!! :):):)

Charger - Desperadoes/Are you out there (UK 1987)

2008-12-26T12:15:00.001-08:00

1) Desperado

2) Are You out there

Αυτό το επτάϊντσο αν και είναι η μοναδική κυκλοφορία των Charger, συγκαταλέγεται άνετα στις σημαντικότερες κυκλοφορίες single του Βρετανικού Metal. Μπορεί χρονικά, να απέχει μακριά από το χαρακτηριστεί NWOBHM, μουσικά όμως είναι βουτηγμένο μέσα στον ήχο ανάλογων γκρουπ του κινήματος όπως οι Ricochet, οι Hammer (ή Holland αν προτιμάτε) ή οι Dark Heart (με το εκπληκτικό Shadows of the Night του 84) των οποίων ο μπασίστας είναι και τραγουδιστής των Charger.

To σινγκλάκι περιέχει δύο κομμάτια, το Desperadoes και το Are You out there. Το πρώτο είναι ένα καταιγιστικό μεταλλικό έπος, που ο καλπάζων ρυθμός μαζί με τις κοφτερές κιθάρες και το φονικό ρεφραίν του, το καθιστούν ένα από τα χαμένα διαμάντια του Heavy Metal. To δεύτερο (Are you out there) με πιο ρυθμικούς και μελωδικούς προσανατολισμούς, είναι ένα σπουδαίο κομμάτι με απίθανες κιθάρες και εξαιρετικό refrain.

Και τα δύο κομμάτια του single είναι "first class stuff" και δεν υπάρχει περίπτωση ο κάθε φίλος του ιδιώματος να μην ενθουσιαστεί (για να μην πω να μην κατουρηθεί επάνω του). Δυστυχώς η μπάντα δεν προχώρησε παραπέρα.

Ένα κομμάτι του συγκροτήματος έχει συμπεριληφθεί επίσης στη συλλογή της Ebony "Metal Collection Vol 1"

Lizzy Borden Live in Athens (15-12-2008 Texas Necropolis)

2008-12-16T08:06:00.000-08:00

Τα πιο ωραία πρωινά είναι τα Κυριακάτικα και αυτά που το βράδυ έχει live, Tέλος.

Εχτές λοιπόν που για κάποιους ξημέρωνε ακόμη μια τσαγκαροδευτέρα, για κάποιους παρακμιακούς τριανταπεντοσαρραντάρηδες + (ονόματα δε λέμε) , η μέρα είχε ξεκινήσει με τις καλύτερες προυποθέσεις.

Η μπάντα θρύλος του Αμερικάνικου Μέταλ, Lizzy Borden, είχε σκοπό να δώσει το show της στην πόλη και κάποιοι δεν είχαν σκοπό να το χάσουν. Σε ένα χώρο που στην καλύτερη θα έπρεπε να χρησιμοποιείται για υπόγειο μαντρί - χοιροστάσιο, οι πρώτες νότες νότες του Abnormal έσπειραν τον πανικό που κορυφώθηκε, όταν ο ντυμένος με μαύρο μανδύα και μαύρη μάσκα , Lizzy Borden, βγήκε στη σκηνή . Με τα Give them the axe και Notorious στα καπάκια, το πάρτυ πήρε φωτιά αμέσως. Ο Lizzy ήταν σε τρομερά κέφια και μπορεί η σκηνή να τον περιόριζε κάπως, αλλά πραγματικά έδωσε τον καλύτερο εαυτό ρουφώντας από τον κόσμο και την τελευταία του σταγόνα ενέργειας.

Δυναμικός και επικοινωνιακός frontman, έγινε πολλές φορές ένα με το κοινό που τον αποθέωσε όπως του άξιζε. Άλλαζε μανδύες και μάσκες καθ’ όλη τη διάρκεια του σετ και έδωσε στους θαμώνες του Underword κάτι διαφορετικό από αυτό που παρακολουθούν συνήθως στον "συναυλιακό χώρο", που κάνει το "Aν" να μοιάζει με το Μέγαρο μουσικής (όπως πολύ σωστά επεσήμανε εξέχον μέλος της Ελληνικής Μεταλ κοινότητος) . Έπαιξαν με κέφι, γούσταραν κάθε στιγμή και αυτό φάνηκε από την αρχή.

Από το setlist έλειψαν κάποια κομμάτια που θα θέλαμε και ίσως θα έπρεπε να παιχτουν, αλλά δεν πειράζει τελικά. Θα χουμε κάτι να περιμένουμε στο μέλλον, όπως μας υποσχέθηκαν. Αν και η ξεχειλωμένη διασκευή του Love live Rock n Roll στο τέλος μας ψιλοπόρωσε, καλό θα ήταν να λείψει. Παίξε δύο κομμάτια ( από αυτά που έλειψαν) αντ’ αυτής αγαπητέ, παίξε τελευταίο κομμάτι του encore το Red Rum (που παίχτηκε πιο πριν) και άσε μας μετα να ψάχνουμε με τον αναπτήρα, στο πάτωμα του Underworld, τα κομμάτια μας. Όχι οτι περάσαμε άσχημα όμως...κάθε άλλο.

Μόλις τελείωσε το Live, γνωστός δισκοπώλης πήρε το μικρόφωνο και αφού ενημέρωσε τον κόσμο οτι η μπάντα θα παρέμενε στο χώρο για φωτογραφίες και τα τοιάυτα (μαγκιά τους), απήγγηλε δίστιχο διαμαρτυριάς εναντίον γνωστού ποινικολόγου που βρίσκεται στην επικαιρότητα, κλείνοντας την βραδυά με τελείως cult τρόπο...Ελλαδάρα με τα ωραία σου.

Αυτοί ήταν και οι Lizzy Borden λοιπόν. Τίμια μπάντα, που έπαιξε τίμια μουσική για τίμιους ανθρώπους. ( Ο γράφων και κανα δυό άλλοι που παρέστησαν, εξαιρούνται φυσικά)

Setlist (κάτι θα χω ξεχάσει)

Abnormal
Give them the Axe (χαμός)
Notorious (χαμός II)
Tomorrow never comes
Me against the world (Όλεθρος)
American metal
There will be blood tonight (Όλεθρος ΙΙ)
Rod of iron (Πανικός)
Outcast
We got the power
Under your Skin
RedRum (Μακελειό)
Master of disguise
Long Live Rock n Roll

.

Lizzy Borden - Visual Lies (1987 US)

2008-12-07T02:54:00.001-08:00

Me Αgainst Τhe World

Shock

Outcast

Den Of Thieves

Visual Lies

Eyes Of A Stranger

Lord Of The Flies

Voyeur (I'm Watching You)

Visions

Το πρωινό της 4^ης Αυγούστου του 1892, ο Andrew Jackson Borden και η δεύτερη γυναίκα του, Abby Durfee Borden βρέθηκαν δολοφονημένοι από τσεκούρι στο σπίτι στους στη Μασαχουσέτη. Οι υποψίες βάρυναν αμέσως την κόρη του Andrew, Lizzie.H δίκη της έγινε δέκα μήνες μετά. Τα στοιχεία που προσκομίστηκαν δεν ήταν αρκετά για να καταδικαστεί η 32άχρονη Lizzie και έτσι απαλλάχθηκε από την κατηγορία της διπλής δολοφονίας.

Η αθώωση της πάντως δεν ήταν αρεστή στην Αμερικανική κοινωνία και το γεγονός ότι ο δολοφόνος δεν βρέθηκε ποτέ, έπλεξε γύρω από το όνομα της έναν πολύ μεγάλο μύθο, που είναι σημείο συζητήσεων μέχρι και τις μέρες μας.

Αυτό ήταν το όνομα που χρησιμοποίησαν οι αδελφοί Harges για την μπάντα Lizzy Borden. Έχοντας πίσω τους την Metal Blade, κυκλοφορούν το πρώτο τους E.P. Give 'Em The Axe που χωρίς να είναι κάτι το τρομερό, περιέχει το ομώνυμο πολύ καλό κομμάτι, καθώς και μια καλή διασκευή του Long Live Rock n Roll. O επόμενος δίσκος τους όμως, ήταν το κάτι άλλο. Το Love You To Pieces περιέχει μερικά από τα καλύτερα κομμάτια της μπάντας και είναι σίγουρα ο πιο σκληρός τους. Ύμνοι όπως το Council for the Caldron και Red Rum, ενδείκνυνται δια σπάσιμο των αλάτων του σβέρκου και με συνταγή ιατρού. Το image του συγκροτήματος, βασισμένο στα Alice Cooper πρότυπα, υπήρξε επίσης σημείο αναφοράς για τη σπουδαία αυτή Αμερικάνικη μπάντα, που στις αρχές τουλάχιστον, είχε χαρακτηριστεί ως Shock metal.

Το 86 κυκλοφορούν το αρκετά καλό Menace To Society, με κομματάρες όπως το Notorious, Terror On The Town, Ultra Violence και τον Αύγουστο του 87 λαμβάνει χώρα η κυκλοφορία του Visual Lies που υπήρξε η εμπορικότερη στιγμή της μπάντας. (Νο 146 στο Billboard). Περιέχει εξαιρετικό Αμερικάνικο Heavy Metal, με εξαιρετικές κιθάρες, ωραίες μελωδίες και τα γνωστά αξιόλογα φωνητικά του Lizzy. Εάν θα ΄πρεπε να ξεχωρίσω κάποια κομμάτια, αυτά θα ήταν σίγουρα τα Voyeur (I'm Watching You) (το πιο αγαπημένο μου), Me Against The World, Shok, Outcast, Lord Of the Flies και το ομώνυμο Visual Lies.

Επόμενη δουλειά τους ήταν το αρκετά θεατρικό, πιο μελωδικό και λιγότερο σκληρό στο σύνολό του,Master Of Disguise που περιέχει όμως μερικά φανταστικά κομμάτια όπως το ομώνυμο, το (αγαπημένο) Be one of us, Love is a Crime & Roll Over And Play Dead. Η μπάντα διάλυσε μετά από το Μ.Ο.D. και επανήλθε αρκετά χρόνια μετά με το εξαιρετικό Deal With The Devil (2000) για να συνεχίσει με το περυσινό (και εξίσου καλό) Appointment With Death (2007).

Τη Δευτέρα 15 Δεκέμβρη στο Underworld η λεπίδα απ' το τσεκούρι του Lizzy ή της Lizzie αν προτιμάτε, θα αστράψει στο ημίφως του Texas Necropolis. Όσοι φοβάστε, καθίστε σπίτι σας αλλά να έχετε το νου σας δια παν ενδεχόμενο. Οι υπόλοιποι ξέρετε…

Playlist Νοεμβρίου

2008-11-30T13:49:00.000-08:00

"I'd sit alone and watch your light, My only friend through teenage nights

And everything I had to know, I heard it on my radio...Radio.

You gave them all those old time stars, Through wars of worlds - invaded by Mars
You made 'em laugh - you made 'em cry, You made us feel like we could fly."

(Radio Gaga - Queen 1984)

Είναι αλήθεια ότι δεν ακούω πια ραδιόφωνο. Ίσως γιατί το σημερινό ραδιόφωνο είναι τόσο απρόσωπο και προβλέψιμο , που δεν έχει να μου προσφέρει τίποτα. Στημένες εκπομπές με πρόγραμμα Playlist και "Παραγωγοί" που σχολιάζουν το Ελληνικό lifestyle, αναφέρουν συχνά πυκνά τους χορηγούς που "προσφέρουν" την εκπομπή, χωρίς κανένα λόγο και άποψη, στο πρόγραμμα του σταθμού αλλά και της ίδιας τους της εκπομπής.

Μπορεί τα πρώτα χρόνια της "Ελεύθερης Ραδιοφωνίας" τα πράγματα να υπήρξαν πιο ιδανικά - ρομαντικά και οι ιδιοκτήτες των σταθμών να έβλεπαν την όλη κίνηση σαν χόμπυ, όταν όμως το το μέσο απέκτησε δύναμη κι επιρροή, οι συχνότητες καπαρώθηκαν από μεγάλα ψάρια, όμιλοι δημιούργησαν τα δικά τους ραδιόφωνα και το πράγμα πήρε μια τροπή ισοπέδωσης που μας έχει φτάσει στο σήμερα. Σίγουρα υπάρχουν εκπομπές μουσικής και λόγου, σε διάφορους σταθμούς με εξαιρετική ποιότητα αλλά χάνονται κι αυτές κάτω από το γενικότερο κακό κλίμα.

Υπό αυτές τις συνθήκες πώς να μην πάει η σκέψη στην πιο αγνή ραδιοφωνική κίνηση όλων των εποχών, τη "Pαδιοπειρατεία". Τότε που όλοι κι όλοι οι σταθμοί ήταν αυτοί της κρατικής ραδιοφωνίας, κάποιοι μερακλήδες "ραδιοφωνατζήδες" έστηναν πομπούς, πικάπ, κασετόφωνα, μικρόφωνα και με καλή διάθεση (ίσως και με τη βλέψη να χτυπήσουν κανα γκομενάκι) έφτιαχναν προγράμματα που κρατούσαν καθηλωμένους όσους έψαχναν να ακούσουν μουσική, να "αφιερώσουν" κανα κομματάκι στο υποψήφιο ή στο τρέχον αίσθημα και να ξεφύγουν λίγο από αυτό το στημένο μοτίβο του κρατικού ραδιόφωνου. Παρέες ολόκληρες τσοντάριζαν από το χαρτζηλίκι τους για την αγορά εξαρτημάτων και δίσκων. Αιματηρές οικονομίες γίνονταν για να αγοραστεί η καμμένη λυχνία και ο σταθμός να ξαναβγει στον αέρα. Πρόγραμμα "ότι να 'ναι", κανείς δεν νοιαζότανε αλλά και γιατί να νοιαστεί. Ωραία εποχή που ξεπεράστηκε, αλλά άφησε κι αυτή μια γλυκιά γεύση.

Κάποιοι από αυτούς τους ερασιτέχνες έγιναν επαγγελματίες, έβαλαν λουρί και μπήκαν στα καλούπια των εμπορικών ραδιόφωνων και κάποιοι που καλά καλά δεν θυμόμαστε ούτε τα ραδιοφωνικά τους ψευδώνυμα, κατέβασαν ρολά και προτίμησαν να κρατήσουν αυτή την πτυχή για τους φίλους - παλιούς ακροατές και τους εαυτούς τους, έχοντας την ηθική ικανοποίηση ότι ποτέ δεν πούλησαν αυτό που αγάπησαν, προτιμώντας να βιοποριστούν από κάτι άλλο. Μοιάζουν λίγο πολύ με αυτούς που προτιμούν να τα "χώνουν" στη μουσική και όχι η μουσική να τα "χώνει" σε αυτούς.

Διότι αυτό που αγαπάς πραγματικά, δεν το εμπορεύεσαι ποτέ.

Playlist Νοεμβρίου…

Grand Magus - Iron Will (2008 Swe)

Exciter – Heavy Metal Maniac (1983 Can)

Camel – Camel (1973 UK)

Pink Floyd – Pulse (Live) (1995 UK)

Pretty Maids – Future World (1987 Den)

Exciter - Live in Athens (Underworld 21 11 08)

2008-11-24T12:31:00.001-08:00

Ομολογώ ότι δεν είμαι ο μεγαλύτερος οπαδός του speed thrash. Για τους Exciter όμως ήμουν "με τα χίλια" μέσα, όταν ανακοινώθηκε το live τους. Οι άνθρωποι υπήρξαν πρωτοπόροι στον τομέα τους και έβγαλαν δύο δισκάρες (Heavy Metal Maniac 1983 & Violence and Force 1984) που σίγουρα είναι από τις πολύ αγαπημένες μου.

Αν και παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις έφτασα σχετικά νωρίς, για τα δικά μου δεδομένα, στο live, ένας καφές και μια κουβεντούλα στην πλατεία Eξαρχείων, ήταν σκέτο βάλσαμο και απαραίτητο φάρμακο για την εργάσιμη εβδομάδα που είχε μόλις τελειώσει, αλλά και μια στιγμή ξεκούρασης πριν το μακελειό που ερχόταν αλλά δε το βλέπαμε, απλώς το υποψιαζόμασταν.

Φτάνοντας στο χώρο και έχοντας χάσει το πρώτο support βλέπουμε τους Steamroller assault να ξεκινάνε και για την επόμενο 40λεπτο περάσαμε σούπερ βλέποντας μια μπάντα να παίζει με πολύ κάβλα, αυτό το Heavy Speed thrash μείγμα και από κάτω οι φίλοι τους να τα δίνουν όλα. Πολύ καλή παρουσία.

Οι Kinetic είναι μια μπάντα που αυτό το ατμοσφαιρικό thrash-death με γυναικεία φωνητικά δεν μου αρέσει, οπότε ότι και να πω θα είμαι αναρμόδιος.

Και ή ώρα είχε φτάσει για τους Exciter… ο "αφράτος" Kenny Winter ο παλιός John Ricci και οι Rob "Clammy" Cohen - Rik Charron ανέβηκαν στη σκηνή. Με τις πρώτες του I Am The Beast το έναυσμα δόθηκε. Άλλο που δεν ήθελαν και οι… πάνκηδες από κάτω. Για την επόμενη ώρα, το συναυλιακό ξύλο έπεφτε βαρύ κι ασήκωτο. Φυσικά υπήρξαν και Highlights !!! οπού το πράγμα ξέφυγε πέρα από κάθε έλεγχο. Στο Heavy Metal Maniac π.χ. ήμουν σίγουρος ότι οι εχθροπραξίες είχαν επεκταθεί έξω από το Underworld και στους γύρω δρόμους γινόταν της πόπης. Ας μη μιλήσω για το Violence and Force οπού σημειώθηκαν μεγάλες μετατοπίσεις πλυθησμού, συνοδευόμενες από τις απαραίτητες "ψιλές".

Βρήκα δε πολύ διασκεδαστικές τις …συστάσεις του (εξαιρετικού) frontman για περιορισμό της έντασης στο χώρο, την ίδια στιγμή που κάθε κομμάτι ήταν η αφορμή για τρελό “σάπινγκ”. Παικτικά ήταν αρκετά καλοί αν και εκείνο το σόλο του Ricci θα μπορούσε να λείψει, δεν είναι δα και κανένας δεξιοτέχνης εδώ που τα λέμε :):):) . Ότι και να πω για το live είναι πραγματικά λίγο. Περάσαμε σούπερ, είδαμε μια πολύ σπουδαία μπάντα, χτυπηθήκαμε ( ο καθένας σύμφωνα με τις αντοχές του :):):) ) και ανανεώσαμε το ραντεβού για τις 15 Δεκέμβρη, που θα σκάσει μύτη ο τρελός με το τσεκούρι. Άιντε ωρέ παληκάρια…

Setlist
I Am The Beast - Long Live The Loud - Heavy Metal Maniac - Rising Of The Dead - Violence And Force - Pounding Metal - Sun to In Mortal Fear - Victims Of Sacrifice - Rain Of Terror - Violator - Metal Crusaders - Massacre Mountain

photo by Hades

Black Sabbath - Seventh Star (UK 1986)

2008-11-20T12:44:00.000-08:00

In for the Kill

No Stranger to Love

Turn to Stone

Sphinx (The Guardian)

Seventh Star

Danger Zone

Heart Like a Wheel

Angry Heart

In Memory ..

Μετά την ψιλοαποτυχημένη προσπάθεια των Sabbath να κάνουν ένα νέο δυναμικό ξεκίνημα με τον Gillan στο Born Again, ο Μεγαλομάστορας των συγχορδιών Tony Iommi, έβαλε πλώρη για ένα προσωπικό δίσκο. Είχε σκοπό να δημιουργήσει μια δουλειά με τρεις τραγουδιστές, τους Halford - Huges και Dio. Τελικά συνέχισε μόνο με τον (πολύ σπουδαίο) Huges ο οποίος, εκτός από τα φωνητικά, ανέλαβε και τους στίχους των κομματιών.

Όταν όλα ήταν έτοιμα για την κυκλοφορία του δίσκου, η εταιρεία θέλησε αυτή η δουλειά να φέρει το όνομα των Sabbath. Τελικά το "Black Sabbath feat. Tony Iommi" έδωσε τη λύση. Το μοναδικό καθαρόαιμο Sabbathικό κομμάτι Seventh Star έδωσε τον τίτλο στον δίσκο και τον Φεβρουάριο του 86 ο δίσκος ταξίδεψε σε όλη τη γη. Ήταν μια τρομερά δύσκολη εποχή για το όνομα των Sabbath και τον Tony Iommi ειδικότερα, που τον βάραινε η "κατηγορία" οτι έσερνε τον μύθο της σπουδαίας αυτής μπάντας στην ανυποληψία.

Η ατμόσφαιρα του δίσκου είναι πιο ...γλυκιά και μελωδική από τις προηγούμενες δουλειές της μπάντας και οι στίχοι πιο ...ερωτικοί. Εξάλλου ο Huges είχε πει πως εαν ήξερε από την αρχή οτί η δουλειά θα ήταν ένας Black Sabbath δίσκος, θα έγραφε τελείως διαφορετικούς στίχους. Αυτό όμως ίσως να μην έχει και τόση σημασία τελικά.

Το Seventh Star περιέχει οκτώ πολύ σπουδαία κομμάτια μαζί με την εισαγωγή του ομώνυμου κομματιού (Sphinx) . H βαριά κιθάρα του Iommi είναι πανταχού παρούσα, στις υπέροχες μπαλάντες No stranger to love (single του δίσκου) & In Memory, στο ρυθμικό (και εξαιρετικό) Angry Heart και στα In for the kill, Danger Zone & Turn to stone, τρία πολύ σπουδαία κομμάτια. Εξαιρετικό είναι και το Heart Like A Wheel, ένα Heavy Blues κομμάτι κάτι σαν κι αυτά που παίζει ο Gary Moore τα τελευταία χρόνια αλλά πιο...ασήκωτο.

Μετά τις ηχογραφήσεις του δίσκου το σχήμα βγήκε σε περιοδεία αλλά ο Huges έπαθε ζημια στις φωνητικές χορδές μετά από τέσσερις συναυλίες και αντικαταστάθηκε από τον εξαιρετικό Ray Gillen. Οι δύο θρυλικοί μουσικοί ξανασυναντήθηκαν δισκογραφικά δέκα χρόνια αργότερα, στο επίσης εξαιρετικό The DEP Sessions: 1996 (ή Eighth Star).

Το Seventh Star είναι ένας πολύ όμορφος δίσκος και χωρίς αμφιβολία ένας από τους πολύ αγαπημένους μου. Είναι ένα διαμάντι που έλαμψε μετά από πολλά χρόνια και θα συνεχίζει να λάμπει γα πάντα.

.

Judas Priest - Screaming for vengeance (UK 1982)

2008-11-07T12:08:00.000-08:00

01.The Hellion
02.Electric Eye
03.Riding On The Wind
04.Bloodstone
05.(Take These) Chains
06.Pain And Pleasure
07.Screaming For Vengeance
08.You've Got Another Thing Comin'
09.Fever
10.Devil's Child

Το γεγονός ότι η Heavy Metal μουσική γεννήθηκε στο Birmingham, δεν είναι καθόλου τυχαίο. Που αλλού θα μπορούσε να γεννηθεί η βαρύτερη και σκληρότερη έκφανση του Rock, παρά σε μια πόλη που από τον 16ο αιώνα εκμεταλλεύτηκε τα πλούσια κοιτάσματα σιδήρου δημιουργώντας ...Μεταλλευτικές βιομηχανίες;

Μετά τους … Birminghamιώτες ,Black Sabbath που υπήρξαν η πρώτη μπάντα που έπαιξε metal , το Νο 2 συγκρότημα ήταν οι Judas Priest. Έκαναν την αρχή με το μάλλον αδιάφορο Rocka Rolla(74) και συνέχισαν με το πολύ καλό Sad Wings of destiny (75). Απο κει πέρα "έπληξαν" τον κόσμο με εξαιρετικούς δίσκους, μέσα από τους οποίους ξεχείλιζαν η δύναμη, οι σκληροί - θανατηφόροι ρυθμοί και τα κολασμένα φωνητικά του Rob Halford, του τραγουδιστή που ,χωρίς αμφιβολία, ηγείται ( με διαφορά) της πολυπληθέστερης σχολής τραγουδιστών στο Metal. Από όλο αυτό το μεταλλικό ολοκαύτωμα και την πορεία προς τη δόξα, δεν έλειψαν και οι λυρικές στιγμές. Ενδεικτικά αναφέρω το εξαιρετικό Before the down, το φανταστικό Last Rose Of Summer και την παντοτινή μου αδυναμία, το ΚΑΡΑΕΠΟΣ … Here Come The Tears , από το φανταστικό Sin After Sin (77)

Έχοντας ήδη οκτώ χρόνια ενεργούς δράσης, κυκλοφορούν το πρώτο άλμπουμ που έκανε θραύση, με το οποίο κατάκτησαν και την Αμερική. Από τις πρώτες νότες του Screaming for Vengeance, ήταν εμφανές ότι οι Priest έκαναν την εμφάνισή τους στα Metal πράγματα, με ένα δίσκο που μέχρι το 90 (οπού ήρθε το Painkiller και τα ισοπέδωσε όλα) θα ήταν ο πιο επιτυχημένος τους. Κομμάτια που μοιάζουν με αεροπορικές επιδρομές σε ένα αλμπουμ με μελωδικές σφήνες, ρυθμικούς οδοστρωτήρες και ξυραφένια παραγωγή. Ένας δίσκος που (μαζί λίγους άλλους) όρισαν το Heavy Metal στα early 80ς.

Από την απόλυτη εισαγωγή (The Hellion) μέχρι το Devils child, ο δίσκος είναι ένα τραμπολίνο πολλών συναισθημάτων, τα οποία θα βγουν στην επιφάνεια ακούγοντας τον ή …ξανακούγοντας τον...Don’t miss the chance!!!

Όσο για τα σχόλια διαφόρων και κατά βάση άσχετων, σχετικά με τις σεξουαλικές προτιμήσεις του Halford εντάξει… όλοι είπαμε τη μαλακία μας και γελάσαμε κάποια στιγμή . Όταν όμως με τη φωνή του τύπου έχεις κοπανηθεί σε συναυλίες, έχεις λιώσει γκαζωμένος στην Εθνική, έχεις αράξει καλοκαιρινά βράδια σε παραλίες με καλή παρέα και λίγες…εξάδες μπύρες, αυτό το αστείο παύει να είναι διασκεδαστικό…

You've Got Another Thing Comin...